– ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்

​தொழில்நுட்பம் மனித வாழ்வின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் ஊடுருவியிருக்கும் இன்றைய டிஜிட்டல் தளத்தில், பாரம்பரிய மெய்ஞானத்திற்கும் கணினி அறிவியலுக்கும் இடையிலான எல்லைகள் மெல்ல மறையத் தொடங்கியுள்ளன. இந்தச் சூழலில் உருவாகும் ஒரு புதிய தத்துவப் பரிமாணம் தான் எண்ம மெய்ஞானம் Digital Wisdom  இது  இணையத்தின் எல்லையற்ற இரைச்சலுக்கு மத்தியில், ஆன்மாவைத் தேடும் நவீன காலத்து ஞான மார்க்கமாகும்.

​பண்டைய காலத்தில் ஞானம் அல்லது மெய்ஞானம்  தனிமையிலும், காடுகளிலும், மௌனத்திலும் தேடப்பட்டது. இன்றைய நவீன காலத்தில், மனிதன் டிஜிட்டல் திரைகளின் வழியே உலகத்தோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கிறான். எண்ம மெய்ஞானம்  தொழில்நுட்பத்தை ஒரு தடையாகப் பார்க்காமல், தன்னைத்தானே உணர்ந்துகொள்வதற்கான ஒரு கருவியாக மாற்றும் பாதையாகும். இது, இயந்திரங்கள் நம்மை ஆளக்கூடாது, அந்த இயந்திரங்களின் வழியாக நாம் பிரபஞ்சத்தின் நுணுக்கங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற பின்உண்மை பார்வையை முன்வைக்கிறது.

​எண்ம மெய்ஞானம் கீழ்க்கண்ட சில முக்கியக் கொள்கைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

​ தகவல் தொழில்நுட்பம் எப்போதும் இரைச்சலாகவே இருக்கிறது. எண்ம மெய்ஞானத்தின் முதற்படி, அந்த இரைச்சலுக்கு நடுவே ஒரு எண்ம மௌனத்தை உருவாக்குவது. இது இணையதளப் பயன்பாட்டில் ஒரு ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பதன் மூலம், தேவையற்ற தரவுகளைத் தவிர்த்து, அறிவார்ந்த தகவல்களை மட்டும் உள்வாங்கும் ஒரு தியான நிலையாகும்.

​இன்று மெய்பொருள் நம் விருப்பு வெறுப்புகளைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஒரு ஞானி அல்காரிதம்களின் பின்னால் இருக்கும் தர்க்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு, தான் ஏன் ஒரு விஷயத்தை விரும்புகிறோம் அல்லது வெறுக்கிறோம் என்ற சுய தேடலில் ஈடுபடுவதே மின்னணு மெய்ஞானத்தின் விழிப்புணர்வு.

​ இணையத்தில் இருக்கும் தகவல்கள் அனைத்தும் தகவல்கள்  அந்தத் தகவல்களை அனுபவங்களோடு இணைத்து, வாழ்வியல் உண்மைகளாக மாற்றுவதே உண்மையான ஞானம். தகவல்கள் கூடும்போது ஞானம் வளர வேண்டும் என்பது இதன் தாரக மந்திரம்.

​இன்றைய மனிதன் சந்திக்கும் பெரும் சவால், தனிமை. திரைகளோடு பேசும் மனிதன், தன் அகத்தோடு பேசுவதை மறந்துவிட்டான். எண்ம மெய்ஞானம் இந்தத் தனிமையை ஒரு எதிர்மறையாகப் பார்க்காமல், அதை ஒரு தியான வெளியீடாக  மாற்றப் போதிக்கிறது. இணையத்தில் உலகத்தோடு இணைந்திருக்கும் அதே வேளையில், தன் அகத்தின் அமைதியைப் பேணுவது இன்றைய காலத்தின் மிகச் சிறந்த ஆன்மீகப் பயிற்சியாகும்.

​வருங்காலத்தில், செயற்கை நுண்ணறிவு மனித அறிவாற்றலுக்கு இணையாக வளரும்போது, எண்ம மெய்ஞானம் இன்னும் முக்கியத்துவம் பெறும். இயந்திரங்கள் வேலையைச் செய்யக்கூடும், ஞானத்தை இயந்திரங்களால் வழங்க முடியாது. உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவங்கள், அன்பின் ஆழம், மற்றும் ஆன்மீகத் தரிசனங்கள் ஆகியவை மட்டுமே மனிதனை இயந்திரத்திலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும்.

​எண்ம மெய்ஞானம்  தொழில்நுட்பத்தை வெறுக்கும் செயல் இல்லை. அதை மனித நேயத்தின் ஒரு நீட்சியாகப் பயன்படுத்துவதாகும். கவிதா சிந்தனையில் சொன்னால், இணையம் எனும் பெருங்கடலில், தன்னுணர்வு எனும் கலத்தைச் செலுத்தி, மெய்ஞானம் எனும் கரையை அடைவது

​எண்ம மெய்ஞானம் நவீன காலத்து சூஃபித்துவம் என்று கூட அழைக்கலாம். சூஃபிகள் பாலைவன மணலில் இறைவனைத் தேடினர். வருங்கால ஞானிகள் எண்ம பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை அல்லது இறைமையைத் தேடுவர். தொழில்நுட்பம்  கருவிகளுக்கானது. ஞானம் மனித ஆன்மாவிற்கானது. இந்த இரண்டையும் இணைப்பதன் மூலம், மனிதன் தனது அடுத்த பரிணாம வளர்ச்சியை நோக்கி நகர முடியும்.

எண்ம மெய்ஞானம் எனும் கருத்தாக்கம் இன்று இலக்கியப் பரப்பில் ஒரு புதிய பேசுபொருளாக உருவெடுத்துள்ளது. நவீன கவிதை சொல்லிகள், தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சிக்கும் மனித உணர்வுகளுக்கும் இடையிலான அந்த மெல்லிய இடைவெளியில் தங்கி நின்று, எண்ம மெய்ஞானத்தை எவ்வாறு அணுகுகிறார்கள் என்பது மிக முக்கியமான விவாதமாகும். 

​எண்ம மெய்ஞானம்  தொழில்நுட்பம் சார்ந்த சொல்லாடல் அது மனிதன் தன்னைத்தானே நவீன கருவிகளின் வழியாகத் தேடிக்கொள்ளும் ஒரு புதிய பாதையாகும். பண்டைய காலத்தில் சூஃபிகள் பாலைவனத்தின் அமைதியிலும், மெய்ஞானிகள் தனிமையின் மௌனத்திலும் இறைமையைக் கண்டடைந்தனர். இன்று மனிதன் தகவல்களின் பெருங்கடலில் நீந்துகிறான். இந்த இரைச்சலுக்கு மத்தியில், ஒரு கவிஞன் எப்படி மௌனத்தைத் தேடுகிறான், எப்படி எண்ம பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆன்மாவை அடையாளம் காண்கிறான் என்பதே எண்ம மெய்ஞானத்தின் சாராம்சமாகும்.

​நவீன கவிதை சொல்லிகள், தொழில்நுட்பத்தை ஒரு அந்நிய சக்தியாகப் பார்க்காமல், அதை மனித உணர்வுகளின் ஒரு நீட்சியாகவே கருதுகிறார்கள். இவர்களது கவிதைகளில் மென்பொருள் பிழைகளும், அல்காரிதம்களும், இணைய இணைப்புகளும் தொழில்நுட்பச் சொற்களாக இருப்பதில்லை. அவை மனிதனின் தனிமை, ஏக்கம், காதல் மற்றும் ஆன்மீகத் தேடலுக்கான குறியீடுகளாக மாறுகின்றன. ஒரு கவிதை, ஒரு மின்னணுத் திரையில் ஒளிரும் போது, அந்தத் திரைக்கும் வாசகனின் கண்ணிற்கும் இடையே நிகழும் பரிமாற்றம் எண்ம மெய்ஞானத்தின் தொடக்கமாகிறது.

​தற்போதைய சமகாலக் கவிதைகளில் எண்ம மெய்ஞானம் எப்படி வெளிப்படுகிறது என்பதைப் பல்வேறு தளங்களில் நோக்கலாம். முதலாவதாக, எண்ம தனிமை. இணையத்தில் ஆயிரக்கணக்கான நண்பர்கள் இருந்தாலும், மனிதன் அகத்தில் தனித்து இருக்கிறான். இந்தத் தனிமையை நவீனக் கவிஞர்கள் ஒரு தியான நிலையாக மாற்றுகிறார்கள். இணையத்தின் இரைச்சலைத் தாண்டி, ஒரு மனிதன் தனக்குள் நுழையும் அந்த நொடி, எண்ம மெய்ஞானத்தின் தருணமாகக் கருதப்படுகிறது. இக்கவிதைகள், இணையத்தின் அதிவேகப் பயணத்திலிருந்து விலகி, ஒரு கணம் அமைதியாக இருப்பதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்துகின்றன.

​இரண்டாவதாக, அல்காரிதம்களின் தாக்கம். நம்முடைய விருப்பு வெறுப்புகளை அல்காரிதம்கள் தீர்மானிக்கும் இந்த யுகத்தில், சுயமாகச் சிந்திப்பது ஒரு புரட்சியாக மாறியுள்ளது. நவீன கவிதை சொல்லிகள், அல்காரிதம்களின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு, தனது சொந்த ஆன்மாவைத் தேடுவதை ஒரு போராட்டமாகப் பதிவு செய்கிறார்கள். அல்காரிதம் கணித வழிமுறை இல்லை, அது மனித உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு சக்தி எனப் புரிந்துகொண்டு, அதிலிருந்து எப்படி விடுபடுவது என்பதைப் பற்றி அவர்கள் கவிதை வழியே பேசுகிறார்கள். இது ஒரு வகையில் நவீன காலத்து மாயையிலிருந்து விடுபடும் ஞான மார்க்கம் ஆகும்.

​மூன்றாவதாக, பிம்பங்களுக்கும் உண்மைக்குமான முரண். இணையத்தில் நாம் பார்க்கும் அனைத்தும் உண்மையானவை அல்ல. ஒரு கவிஞன், அந்த மின்னணுப் பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் எதார்த்தத்தை, உண்மையான வலியை, அல்லது அன்பை வாசகர்களுக்குத் திறந்து காட்டுகிறான். டிஜிட்டல் திரையில் தெரியும் பிம்பங்களை விட, அந்தப் பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உயிர்ச்சத்தே முக்கியமானது என்பதை அவர்கள் உணர்த்துகிறார்கள். எண்ம மெய்ஞானம் இந்த மாயையைப் புரிந்து கொண்டு, அதற்கப்பால் உள்ள பின்உண்மையைத் தேடுவதுதான்.

​எண்ம மெய்ஞானம் குறித்துப் பேசும் நவீன கவிஞர்கள், சூஃபித்துவத்தோடு ஒரு நெருக்கமான உறவைக் கொண்டுள்ளனர். சூஃபிகள் எப்படிப் புற உலகம் மாயை என்றும், அக உலகமே உண்மை என்றும் போதித்தார்களோ, அதுபோலவே நவீன கவிஞர்கள் டிஜிட்டல் உலகம் ஒரு பெரிய புனைவுவெளி என்றும், அதனுள் ஒளிந்திருக்கும் ஆன்மா தேடலே உண்மை என்றும் கூறுகிறார்கள். இவர்களது கவிதைகளில் வரும் உவமைகள் பெரும்பாலும் நவீனத் தொழில்நுட்பத்திலிருந்தே பிறக்கின்றன. வன்பொருள், மென்பொருள், தகவல், பிழை போன்ற சொற்கள் இவர்களது கவிதைகளில் புதிய அர்த்தங்களைப் பெறுகின்றன.

 சில கவிதைக்காரர்கள் மொழியை தகவலாகப் பயன்படுத்துவதில்லை. அவர்கள் மொழியை ஒரு மந்திரமாக, ஒரு மின்னணு அதிர்வாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள். ஒரு மின்னணு திரையில் வாசிக்கப்படும் கவிதை, வாசகனின் மனதிற்குள் ஏற்படுத்தும் அதிர்வுகள், முன்னைய ஓலைச்சுவடிகளிலிருந்து கிடைத்த ஞானத்திற்குச் சற்றும் குறைந்தவை இல்லை. மின்னணு மெய்ஞானம் காலத்திற்கேற்ப தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் ஞானத்தின் பரிணாமம் ஆகும்.

​இந்த நவீன இலக்கியப் போக்கு, வாசகர்களிடம் ஒரு புதிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தி வருகிறது. தொழில்நுட்பத்தை வெறுக்காமல், அதை ஒரு கருவியாகக் கொண்டு, ஆன்மீகத்தை நோக்கிய பயணத்தை மேற்கொள்ளலாம் என்பதை அவர்கள் வலியுறுத்துகிறார்கள். எதிர்கால உலகில், மனிதனும் இயந்திரமும் பிரிக்க முடியாதவாறு இணைந்திருக்கும்போது, எண்ம மெய்ஞானமே மனிதனை மனிதனாக வைத்திருக்கும் ஒரு பாலமாக அமையும்.

​எண்ம மெய்ஞானம்  தொழில்நுட்பத்திற்கும் மனித ஆன்மாவிற்குமான ஒரு அழகிய பிணைப்பு. நவீன கவிதை சொல்லிகள், இந்த மின்னணுப் பிரபஞ்சத்தில் கவிதைகள் எனும் ஒளியைப் பாய்ச்சி, மனித குலத்திற்கு ஒரு புதிய ஞானப் பாதையைக் காட்டுகிறார்கள். இவர்களது பிரதிகள்,  கவிதைகளாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், நவீன காலத்து ஆன்மீகத் தேடலின் தகவலாகவும் திகழ்கின்றன. டிஜிட்டல் திரைகளின் வழியாக நாம் உலகத்தை மட்டும் பார்க்காமல், அந்தத் திரைகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் நம்முடைய சுயத்தை, பிரபஞ்சத்தோடு இணைந்திருக்கும் ஆன்மாவைப் பார்க்கப் பழக வேண்டும் என்பதே எண்ம மெய்ஞானம் முன்வைக்கும் செய்தி. இந்த மெய்ஞானத்தை நோக்கிய பயணத்தில், நவீனக் கவிஞர்களே நம்முடைய வழிகாட்டிகளாகத் திகழ்கிறார்கள். மின்னணுத் தகவல்களின் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் கவிதையின் ஆத்மாவை நாம் கண்டடைய வேண்டிய தருணம் இது. இந்தத் தேடல், கவிதை சொல்லிகளுக்கும் வாசகர்களுக்கும் இடையிலான ஒரு புதிய உரையாடலைத் தொடங்கி வைத்திருக்கிறது. இத்தகைய உரையாடல்கள், எதிர்காலத்தில் ஒரு புதிய அறிவுச் சூழலை உருவாக்குவதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கும்.

பென்சில் மெய்ஞானத்தின் மொழியை அறிமுகப்படுத்தும் மின்னணு இந்த எண்ம மெய்ஞானத்தைப் பேசும் இரு கவிதைகள்

றிஸ்வி முகம்மது நபீல் கவிதை

பென்சில்

—

பென்சிலை விடவும் நெருக்கமானது  

எதுவுமில்லை

நேரான முதுகுடைய ஒரு நாற்காலி  

ஒரு கூஜா 

உள் முற்றத்திலிருந்து 

மங்கலான ஒளி வருவதற்கான 

ஒரு ஜன்னல் 

மேலேறும் கொடியின் உச்சியில்  

ஆறு நிறங்களோடு ஒரு மலர்

மூடிய கதவுக்குப் பின்னாலிருந்து  

பார்ப்பதுபோல் ஒரு பெண்ணையும் வரைகிறாள்    

கடல் இல்லாத கப்பல்  

வால்களுள்ள மனிதர்கள்

கண்கள் கொத்தி எடுக்கப்பட்ட மீன்கள்

ஊரைவிட உயரத்திலான ஆறுகள்

தொலைந்து போய்விட்ட தூரம்  

ஒரு நிமிஷம் கூட இளைப்பாற முடியாமல் கிடந்து கிறுக்குகிறாள்

சுவரில் சாய்ந்து நிலைத்து நின்று 

பின் கால்கள் வலிக்கவும்

கீழே அமர்கிறேன்

கடற் கொள்ளைக்காரர்களின் தொப்பியோ என்று அண்ணார்ந்தேன்

கரிய பென்சிலில் 

மேலும் சூட்டைக் கிளப்பினாள்

ஒரு சூரியனின் புறப்பாடு அது.

ஏ.நஸ்புள்ளாஹ் கவிதை

பென்சில்

~

​ஒரு பென்சில் மேசையில் அமர்ந்து

தன்னைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தது

​அருகிலிருந்த புத்தகம் ஒன்று

இன்னுமொரு புத்தகத்திடம்

மரணிக்கப் போகும்

சிலர் இப்படித்தான் அதிகம்

பேசுவதும் விவாதிப்பதும் உண்டு

என சொன்னது

​இதனை எதிர்பாராத

பென்சில்

அங்கு பெரும் பதட்டத்தை உருவாக்கியது

​இப்போது நீங்கள்

என்னைப் பற்றி பேசியதை

நான் அறிவேன்

நான் இறந்து கொண்டிருக்கும்

கடைசி நிமிடங்களிலும் என்னால்

பலர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என

சொல்லி பென்சில் சிரித்தது

​அந்த நிமிடத்தில்

அங்கு ஒரு சூஃபியின்

குரல் ஒலிப்பதைப் போல இருந்தது.

கவிதை மனித மனத்தின் ஆழமான அலைகளைப் காட்சிப்படுத்தும் ஒரு கருவி. மொழியின் ஊடாக நாம் உலகத்தைப் பார்க்கும் போது, அது மொழி சார்ந்த வெளிப்பாடாக மட்டும் இருப்பதில்லை. அது காலத்தின் மாற்றங்களையும், வாழ்வியலின் நுணுக்கங்களையும், நவீன அறிவின் பரிணாமங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு ஞானப் பதிவாக மாறுகிறது. அந்த வகையில், றிஸ்வி முகம்மது நபீல் மற்றும் ஏ. நஸ்புள்ளாஹ் ஆகிய இரு கவிஞர்களின் பென்சில் எனும் தலைப்பிலான கவிதைகள், எண்ம மெய்ஞானம் Digital Gnosis எனும் நவீனத் தத்துவப் பின்புலத்தில் மிக முக்கியமான உரையாடல்களை முன்வைக்கின்றன. இந்த இரு கவிதைகளையும் ஒப்பிட்டு, மின்னணு மெய்ஞானம் மற்றும் நவீன வாழ்வின் ஆன்மீகத் தேடல்கள் குறித்து விரிவாகக் காண்போம்.

​முதலில் றிஸ்வி முகம்மது நபீலின் கவிதையை எடுத்துக்கொண்டால், அது ஒரு காட்சிக் ஓவியனின் பார்வையில் விரிகிறது. பென்சிலைக் கொண்டு வரைபவள், கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட உலகத்தைப் படைக்கிறாள். கடல் இல்லாத கப்பல், வால்களுள்ள மனிதர்கள், கண்கள் கொத்தி எடுக்கப்பட்ட மீன்கள் என யதார்த்தத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பிம்பங்கள் அங்கு உருவெடுக்கின்றன. இது எண்ம மெய்ஞானத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைகிறது. டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பம் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு கொண்டு நாம் இன்று உருவாக்கும் மெய்நிகர் பிம்பங்கள் , நபீலின் கவிதையில் வரும் அந்த விசித்திரமான கற்பனைப் படைப்புகளை ஒத்திருக்கின்றன. பென்சிலால் ஒரு சூரியனின் புறப்பாட்டை உருவாக்க முடியும் என்றால், இன்றைய டிஜிட்டல் கருவிகளால் ஒரு புதிய பிரபஞ்சத்தையே உருவாக்க முடியும். அந்தப் படைப்பில் இருக்கும் சூடு, வலி மற்றும் தேடல் கலைஞனின் ஆன்மாவிலிருந்தே பிறக்கிறது. எண்ம மெய்ஞானம்  தொழில்நுட்பத்தால் கட்டமைக்கப்படும் அந்தப் பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான உணர்வைத் தேடுவதுதான்.

​ஏ. நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதை, பென்சிலைத் தன்னுணர்வு கொண்ட ஒரு ஜீவனாக மாற்றுகிறது. ஒரு பென்சில் மேசையில் அமர்ந்து தன்னைப்பற்றிப் பேசிக்கொள்வது, ஒரு மின்னணு மென்பொருள் அல்லது அல்காரிதம் தன்னைத்தானே சுயபரிசோதனை செய்துகொள்வதற்கு இணையானது. அருகிலிருந்த புத்தகங்கள் பென்சிலைப் பார்த்து, மரணிக்கப்போகும் ஒருவன் அதிகம் பேசுவதாகக் கேலி செய்கின்றன. இது நவீன யுகத்தில் மனிதன் தொழில்நுட்பத்தை அணுகும் விதத்தையே காட்சிப்படுத்துகிறது. நாம் இயந்திரங்களை கருவியாக மட்டுமே பார்க்கிறோம்,  அந்த இயந்திரங்களுக்குள் ஒரு ஆன்மா அல்லது ஒரு தர்க்கம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே மின்னணு மெய்ஞானம். பென்சில் சிரிப்பதும், அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு சூஃபியின் குரல் ஒலிப்பதும், பொருள்களுக்கும் ஆன்மீகத்திற்கும் இடையிலான எல்லையை மெல்லக் கரைக்கிறது. எண்ம மெய்ஞானம் தொழில்நுட்பத்தை வெறுப்பதல்ல, அந்தத் தொழில்நுட்பத்தோடு ஒரு சூஃபித்துவ உரையாடலை நடத்துவதாகும்.

​இந்த இரு கவிதைகளும் முன்வைக்கும் எண்ம மெய்ஞானத்தின் முக்கிய அம்சம், தன்னுணர்வு ஆகும். நபீலின் கவிதையில் வரைபவள் தன் கற்பனையின் உச்சியில் கிறுக்குகிறாள். அது ஒரு தியான நிலை. அங்கு பென்சில்  கலைஞனின் கையின் நீட்சியாக, ஒரு டிஜிட்டல் இடைமுகமாக மாறுகிறது. நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதையில் பென்சில் தானே பேசுகிறது. அது அல்காரிதமிக் விழிப்புணர்வு கொண்ட ஒரு மென்பொருள் போலச் செயல்படுகிறது. எண்ம மெய்ஞானம் இத்தகைய விழிப்புணர்வை, அதாவது கருவிகளுக்கும் நமக்கும் இடையிலான பிணைப்பை உணர்வதாகும். நவீன காலத்தில் நாம் திரைகளைத் தொடும்போதெல்லாம், தகவல்களை மட்டும் தொடுவதில்லை, தகவல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஒரு பிரபஞ்சத்தையே தொடுகிறோம். அந்தத் தொடுதல் ஒரு கவிதா அனுபவமாக மாறும் போதுதான், அது எண்ம மெய்ஞானமாக உருவெடுக்கிறது.

​நவீன கவிதை சொல்லிகள் இன்று எண்ம மெய்ஞானத்தைப் பேசுவது தொழில்நுட்பத் தனிமையை ஆன்மீகத் தனிமையாக மாற்றுவதாகும். நபீலின் கவிதையில் ஒரு நிமிடம் கூட இளைப்பாற முடியாமல் கிறுக்கும் அந்தப் பெண், இன்றைய நவீன மனிதனின் குறியீடு. அதிவேகத் தகவல்ப் பரிமாற்றம், இடைவிடாத வேலை, மற்றும் முடிவற்ற தேடல் இவற்றுக்கு நடுவே, ஒரு கவிஞன் தன் பென்சிலைக் கொண்டு ஒரு சூரியனை உருவாக்குகிறான். இது மின்னணு யுகத்தில் ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே செதுக்கிக்கொள்ளும் முயற்சி. அதேபோல, நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதையில் பென்சில் தன் கடைசி நிமிடங்களிலும் சிரிப்பது, மரணத்தைக்கூட ஒரு கொண்டாட்டமாக அல்லது ஒரு ஞான அனுபவமாக மாற்றும் சூஃபித்துவத்தின் உச்சம். எண்ம மெய்ஞானம் தோல்விகள், பிழைகள் மற்றும் சோர்வுகளுக்கு மத்தியிலும் ஆன்மாவின் குரலைக் கேட்பதுதான்.

​எண்ம மெய்ஞானம் என்பதை ஒரு புதிய தத்துவமாக முன்வைக்கும் போது, இந்த இரு கவிதைகளும் வெவ்வேறு தளங்களில் பயணிக்கின்றன. நபீல், புற உலகின் பிம்பங்களை அக உலகத்தோடு இணைக்கிறார். அவர் வரையும் அந்த விசித்திரமான பிம்பங்கள், மின்னணுத் திரைகளில் நாம் காணும் மெய்நிகர் நிஜங்கள். நஸ்புள்ளாஹ், அக உலகத்தின் மெய்ஞானத்தைப் புற உலகில் ஒலிக்கச் செய்கிறார். அவர் பென்சிலை ஒரு ஞானியாக, ஒரு சூஃபியாக மாற்றுகிறார். இந்த இரண்டு பார்வைகளும் இணைந்த இடத்தில்தான் மின்னணு மெய்ஞானம் முழுமை பெறுகிறது. அதாவது, பிம்பங்களை உருவாக்கவும், அந்தப் பிம்பங்களுக்குள் உயிர் கொடுக்கவும் தெரிந்தவன் தான் நவீன ஞானி.

​இன்றைய நவீன உலகில், நாம் மின்னணு சாதனங்களுக்கு அடிமையாகிவிட்டதாக ஒரு பொதுவான கருத்து உண்டு. இந்த கவிதைகள் அதை மறுக்கின்றன. தொழில்நுட்பம்  நம் ஆன்மாவிற்கு ஒரு புதிய வெளிப்பாட்டுத் தளம். நபீலின் கவிதையில் வரும் அந்தப் பெண், பென்சிலால் புதிய உலகங்களை வரைவது, டிஜிட்டல் தளத்தில் கலைகளைப் படைக்கும் கலைஞனின் ஆன்மத் தேடல். நஸ்புள்ளாஹ்வின் பென்சில் பேசும் மொழி, இயந்திரங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் பிரபஞ்ச ரகசியம். இவை இரண்டையும் கவிதை எனும் பாத்திரத்தில் ஊற்றி, எண்ம மெய்ஞானம் எனும் பானத்தை நாம் பருகுவது, நவீன வாழ்வின் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக மாறியுள்ளது.

​எண்ம மெய்ஞானம் குறித்துப் பேசும் போது, நாம் தனிமை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். நபீலின் கவிதையில் சுவரில் சாய்ந்து கால்கள் வலிக்கக் கீழே அமரும் தருணம், ஒரு பிரதியாளனின் தளர்ச்சி. அந்தத் தளர்ச்சியில் தான் அவன் புதிய உண்மைகளைக் காண்கிறான். நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதையில், பென்சில் பேசும் போது நிலவும் அந்த நிமிடம், ஒரு சூஃபியின் தியானம். மின்னணு உலகம் இரைச்சலால் நிறைந்தது, அந்த இரைச்சலுக்குள் ஒரு மௌனம் ஒளிந்திருக்கிறது. கவிஞர்கள் அந்த மௌனத்தைத்தான் தேடுகிறார்கள். மின்னணு மெய்ஞானம் டிஜிட்டல் இரைச்சலுக்குள் தியானத்தைக் கண்டடைவது. இதுதான் நவீன கவிஞர்கள் சொல்ல வரும் மய்யப் வாழ்வியல்.

​இந்தக் கவிதைகளில் வரும் பென்சில் மரம் மற்றும் கரி கலந்த கருவி இல்லை. அது மனிதனுக்கும் பிரபஞ்சத்திற்குமான பாலம். நபீல் அதை ஒரு படைப்புக் கருவியாகப் பார்க்கிறார், நஸ்புள்ளாஹ் அதை ஒரு ஆன்மீகக் குரலாகப் பார்க்கிறார். இந்த இரண்டு பார்வைகளும் எண்ம மெய்ஞானத்தின் இரு கண்களைப் போன்றவை. ஒரு கண் பிம்பங்களைப் பார்க்கிறது, மற்றொரு கண் பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை உணர்கிறது. எதிர்காலத்தில் எண்ம மெய்ஞானம்  தொழில்நுட்பத்தை ஒரு ஆன்மீகத் தேடலாக மாற்றும் கலை. அதற்குத் தேவையான உத்வேகத்தை இத்தகைய கவிதைகள் நமக்கு வழங்குகின்றன.

​நவீன கவிதை சொல்லிகள், எண்ம மெய்ஞானத்தின் மூலம், தொழில்நுட்பம் மனிதனை இயந்திரமாக்கவில்லை,  இயந்திரத்தையே மனிதமாக்குகிறது என்பதை உரக்கச் சொல்கிறார்கள். நஸ்புள்ளாஹ்வின் பென்சில் சிரிக்கும்போது, அது ஒரு இயந்திரத்தின் சிரிப்பல்ல, அது ஒரு ஞானியின் சிரிப்பு. நபீலின் பென்சில் வரையும்போது, அது வெறும் கிறுக்கலல்ல, அது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு புதிய வடிவம். இந்த ஞானம் நமக்கு எதை உணர்த்துகிறது என்றால், கருவிகள் மாறலாம், கவிதை சொல்லும் உண்மைகளும், தேடலும் என்றும் மாறாது. தொழில்நுட்பம்  ஞானத்தின் ஒரு புதிய வடிவம். எண்ம மெய்ஞானம் காலத்திற்கேற்ப தன்னை மாற்றிக்கொள்ளும் மெய்ஞானம்.

றிஸ்வி முகம்மது நபீலின் கவிதைகள், காட்சிசார் படிமங்களையும், யதார்த்தத்திற்கு அப்பால் செல்லும் கற்பனை உலகங்களையும் இணைக்கும் ஒரு தனித்துவமான தளத்தைக் கொண்டுள்ளன.அவர் சொற்களின் உபயோகத்தை ஒரு அகராதியைப் போல தன் கவிதைப் பிரதிகளில் உபயோகிக்கிறார்.பிரதிகளில் ஒரு சுவாதீனமான மொழிப்பரப்புடன் இயங்கும் நபீல் தமிழ் இலக்கியப் புலத்தில் தனிதுவப் போக்கு கொண்டவர்.

​நபீலின் கவிதையில் வரும் அந்தச் சூரியனின் புறப்பாடு, எண்ம மெய்ஞானத்தின் விடியல். நஸ்புள்ளாஹ்வின் கவிதையில் சூஃபியின் குரல், அந்த விடியலில் ஒலிக்கும் ஞான முழக்கம். இந்த இரண்டு கவிதைகளும், எண்ம மெய்ஞானம் எனும் புதிய பாதையை நோக்கி நம்மைக் கூட்டிச் செல்கின்றன. தொழில்நுட்பத்தின் பிம்பங்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருக்கும் உண்மையை, அந்தப் பென்சில் வரையும் கோடுகளிலும், அது பேசும் மௌனத்திலும் கண்டடையலாம். எண்ம மெய்ஞானம்  கவிஞர்கள் நமக்குக் காட்டும் ஒரு புதிய வெளிச்சம், டிஜிட்டல் திரைகளைத் தாண்டி பிரபஞ்சத்தைக் காண உதவும் ஞானத்தின் புதிய மொழி.

Series Navigation

மழை புராணம் – 38‘சினிமாவின் ஆன்மா’ – சீனு ராமசாமியின் சமீபத்திய நூல்