கவிதைகள்

Spread the love

உள்ளுக்குள் வானரசு

 

கொஞ்சம் பொறுங்கள்

வெற்றிக் கோப்பையை

பறிகொடுத்து

எதிரியை சம்பாதித்துக்

கொண்டேன்

கவனமாய் இருங்கள்

பல தவறுகளை

செய்தாலும்

தண்டனை ஒன்று தான்

விழிப்புடன் இருங்கள்

எதிர்ப்படுபவர்கள் அனைவரும்

மனிதரில்லை

அன்பாக இருங்கள்

தன்னுடைய படைப்புகளில்

கடவுள் தன்னை

வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறார்

தயாராய் இருங்கள்

எங்கிருந்தேனும் அம்பு

எய்யப்படலாம்

பணிவாக இருங்கள்

கடவுள் எந்த ரூபத்திலும்

உங்களை வந்து சந்திக்கலாம்

கனிவுடன் இருங்கள்

இறைவன் வேறொன்றையும்

உங்களிடம் எதிர்பார்ப்பதில்லை

பக்தியுடன் இருங்கள்

இறைவன் உங்களுக்கு

இன்னொரு வாய்ப்பு

வழங்கலாம்

வைராக்யத்துடன் இரு்ங்கள்

எந்த ஒன்றும் உன்னுடைய

உறுதியைக் குலைக்க முயலலாம்

தைரியாகமாய் இருங்கள்

உங்களுக்குள்

உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்

மிருகம் எப்போது

வேண்டுமானாலும்

வேட்டையைத் தொடங்கலாம்.

 

 

முத்திரை

 

எனது உள்ளத்தில் ஏற்பட்ட

வெற்றிடத்தை நிரப்புங்கள்

நான் விலங்கல்ல

வேட்டையாடித் தின்ன

நான் பறவையல்ல

அடை காக்க

நான் மீனல்ல

இரைக்கு ஆசைப்பட்டு

குழம்பில் மிதக்க

நான் பைத்தியமல்ல

ஊர் கேலி செய்து

சிரிக்க

நான் ரட்சகனல்ல

முள்கிரீடம் தரிக்க

நான் அரக்கனல்ல

தவம் செய்து

வரம் வாங்க

நான் துறவியல்ல

பெண்களை வெறுக்க

நான் அரசனல்ல

போர் தொடுக்க

நான் சிவனல்ல

பிட்டுக்கு மண்

சுமக்க

நான் பரந்தாமனல்ல

விஸ்வரூபம் எடுக்க

நான் இயேசு அல்ல

விண்ணரசு அமைக்க

நான் புத்தன் அல்ல

கடவுளை எதிர்க்க

நான் பாரதி அல்ல

உயிரை வதைத்து

தமிழை வளர்க்க

நான் நாத்திகனல்ல

கோயிலை இடிக்க.

 

 

 

ஆரோகணம்

 

எது இங்கே நிரந்தரம்

பால்யத்தின் மரணம் தானே

விடலைப் பருவம்

குழந்தையின் இறப்பு

மனிதனின் பிறப்பு

ஒன்றைப் பெற

ஒன்றை இழந்தாக வேண்டியது

கட்டாயம்

அகிலத்தை எடுத்து சாட

ஒரு உள்ளம் அமைந்தால்

சூரல் நாற்காலியே

கதியென்று அமர்ந்திருக்கலாம்

நேற்று வேறுமாதிரி இருந்தான்

இன்று எதுமாதிரியும் இல்லாமல்

புதுமாதிரி இருக்கிறான்

அப்படியென்றால்

நேற்றின் இறப்பு

இன்றின் பிறப்பு

எனது எழுதுகோல்

எதைப் பற்றியும்

கவலை கொள்ளாமல்

தன்னை எழுதிக் கொள்கிறது

ஒவ்வொரு விடியலும்

புதுமாதிரி இருந்தால் தானே

உலகம்

எனக்கு வாசகனைப் பற்றி

கவலை இல்லை

நான் எனக்காக

எழுதுகிறேன்

உளிபட்டு கல்

சிற்பமாகலாம்

தெய்வத்துக்கு

வார்த்தைகளால் மாலை

கோர்ப்பதே எனது வேலை

வெள்ளியம்பலத்தில் சிவன்

கால்மாற்றி ஆடுகிறான்

உக்கிரம் கொண்ட காளி

என்னை எழுத

தூண்டுகிறாள்.

 

 

 

முகவரி சீட்டு

 

விலாசத்தைத் தொலைத்தவன்

தேடினான்

முதலில் பெயரை ஞாபகப்படுத்திக்

கொண்டான்

வீட்டு எண்

பூஜ்யத்திலிருந்து ஒன்பதுக்குள் தானே

இருக்கும் என்ற  அலட்சியம்

அவனிடத்தில் இருந்தது

தெருவின் பெயர்

தியாகிகள், புலவர்கள்,

பெருந்தலைவர்கள்

இவர்களுக்குள்ளே தான்

இருக்கும்

நகர்களுக்கு பெரும்பாலும்

அரசர்கள் பெயரையே

சூட்டுகிறார்கள்

ஊர் பெயர் ஏற்கனவே

ஞாபகத்தில் இருந்தது

அவன் எழுதி முடித்த

முகவரியில்

அந்த ஊரின் வெட்டியான்

குடியிருந்தான்

கூப்பிட்ட உடன்

சேவகம் செய்ய

பேய்கள்

ஓடோடி வந்தன

புதையலை

வைத்துக் கொண்டு

பூதம் வாசலில் நின்றது

அன்றிலிருந்து இவன்

கண்ணுக்கு மட்டும்

எல்லோரும்

பிணங்களாகவே தெரிந்தனர்.

 

Series Navigationநிறையற்ற ஒளித்திரள்களை [Photons] இணைத்து மூலக்கூறு விளைந்து முதன் முதல் புது நிலைப் பிண்டம் கண்டுபிடிப்புஸ்ரீ கிருஷ்ண சரித்திரம் – அத்தியாயம்-4 – ஸ்ரீ ராதை

Leave a Reply

*

கவிதைகள்

Spread the love

இப்படியே…

இதோ மற்றொரு விடியல்

அலுப்பில்லாமல் காலையில்

எழ முடிகிறதா

பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டிருக்கும்

பெருமாளுக்குத் தான் தேவை

சுப்ரபாதம்

அமிர்தம் உண்டவர்கள்

ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்

அணை வற்றியதற்காக

சபிக்கப்பட்ட மன்மதன் தான்

சகலத்தையும் ஆள்கிறான்

காவி அணிந்து விட்டாலே

மோட்சம் கிடைத்துவிடுமா

எவர் போடும் கையெழுத்தோ

மக்களின் தலையெழுத்தாவது தான்

ஜனநாயகமா

போராட்டங்களுக்கு பதிலடி

தோட்டாக்களாய் இருந்தால்

அஹிம்சையை கைவிட்டு

அவர்கள் ஆயுதத்தை கையில் எடுத்தால்

கல்லடிபட்ட கண்ணாடியாய்

இந்தியா விரிசலடைந்துவிடும் நாள்

வெகுதொலைவில் இல்லை.

பரதேசி

 

சிறிதும் லஜ்ஜை இன்றி

வார்த்தைகளாலே

ஆடை அவிழ்ப்பான்

கவிதையை விற்று

வயிற்றை நிரப்பும் கவிஞன்

தனது கவிதைகளை

அச்சில் பார்க்காமலேயே

இறந்து போனார்கள்

எண்ணற்ற மகாகவிகள்

வார்த்தை ஜாலங்களாலே

உள்ளத்தை சுண்டி இழுப்பவருக்கு

வலியச் சென்று

மகுடம் சூட்டுகிறது

பாமர பொதுஜனம்

அடைமொழிக்குள் பதுங்கிக் கொண்டால்

காகிதத்தில் என்ன கிறுக்கினாலும்

கவியாகப்படும்

தாலியை விற்று

போட்ட புத்தகம் தான்

கையில் வாங்கிய எவனாவது

காசு கொடுத்தீர்களா

கற்பனையை சிறை வைக்காதவரை

கவிஞர்களின் வார்த்தைகளுக்கு

பஞ்சமில்லை

பரதேசிகளுக்கு ஏன் திருவோடு.

பட்டதாரி

 

ஆயிரம் முறை

கங்கையில் முங்கி எழுந்தாலும்

குழந்தையின் புன்சிரிப்பு போலாகுமா

எத்தனை பொம்மைகளை

வாங்கிக் குவித்தாலும்

குழந்தை மழையில்

நனைவதை விட்டுவிடுமா

சேலையிலிருந்து வரும்

அம்மாவின் வாசத்துக்காகத்தானே

தொட்டிலில்

உறங்குகின்றன குழந்தைகள்

முயன்று முயன்று

நடக்கப் பழகியவுடன்

கேட்பாரற்று

எங்கோ ஓர் மூலையில் கிடக்கும்

நடைவண்டி

தாத்தாவின் முதுகில்

அம்பாரி ஏறியவை

மிதிவண்டி வந்தவுடன்

அந்த விளையாட்டையே மறந்திடும்

தும்பிகளை அருவருப்பின்றி

கையில் பிடிப்பதும்

குட்டையில் நீந்தும்

மீன்களை பிடித்து

கிணற்றில் விடுவதும்

பட்டம் விடுபவர்கள் எல்லாம்

பட்டம் வாங்குவதில்லை என்று

கணித்துச் சொல்பவர்கள்

எவருமில்லை அப்போது.

mathi2134@gmail.com

Series Navigationதானாய் நிரம்பும் கிணற்றடி ..அய்யப்பமாதவனின் சிறுகதைத் தொகுதி எனது பார்வையில்பழமொழிகளில் கல்லும் கல்லெறியும்

There is One Comment.

  1. ஏ.தேவராஜன்
    12:04 pm December 14, 2012

    கவிதையில் கனம் தெரிகிறது. கவித்துவம் மேலும் மிளிரட்டும்! தொடருங்கள் நண்பா!

Leave a Reply

*