பவானி ரெகு

பச்சை தேவையெனப்
பித்தேறி மனம்
பகலிரவுப் பொழுதுகளைப்
பலியாக்கிச் சென்று,

அச்சம் இலா நெறி
அடி யொழுகியேனும்
அடர்பச்சைக்கு நிதம்
அடிபணிந் தேகும்.

இச்சகத்தில் இப்புறம் தேடா
இருமருங்கின் அப்புறம் காணும்
நிச்சயமற்றதை நினைந்தேங்கி,
நிம்மதி தொலைத் திங்கே வாழ்வு!

பவானி ரெகு