வசந்ததீபன்

வானம்  பறந்து கொண்டிருக்கிறது

பூமி  ஓடிக்  கொண்டிருக்கிறது

துயரத்தைச்  சொல்லும்  வாய்கள்  பூட்டப்படுகின்றன

வலியை  வெளிப்படுத்தும்  கண்கள்  அடைக்கப்படுகின்றன

தகிக்கும்  பெருமூச்சு  விசுரூபிக்கிறது

தோற்பதற்கு  எதுவுமில்லை

ஜெயிப்பதற்கு  எதுவுமில்லை

கண்ணீரும்  குருதியும்  வெள்ளமாகப்  பாய்கிறது

பசிஓலங்கள்  பேரிரைச்சலாய்  ஒலிக்கிறது

தேசம்  அகதியாய்  வாழ்கிறது

மனிதர்கள்  வேட்டையாடப்படுகிறார்கள்

மிருகங்கள்  கோலோச்சுகின்றன

எரிந்து  கொண்டிருக்கிறது  காலம் 

பூக்களை  ரசித்துக்  கொண்டிருக்கிறீர்கள்

சாம்பலாகப்  போவீர்கள்  பூக்களும்  நீங்களும்

அழிய  மாட்டேன்  என்கிறது

நினைவுகள்

பறவையின்  சிறகாய்  இருந்திருக்கலாம்

மரத்தின்  வேராய்  இருந்திருக்கலாம்

பூவாய்  இருந்து  கழியுது  வாழ்வு.

Series Navigation

புகைமூட்டம்நோயல் நடேசனின் அசோகனின்  வைத்தியசாலை  –     நாவல் — வாசிப்பு அனுபவம்