லாவண்யா சத்யநாதன்

கொட்டிப் போன கூந்தல் மேலே

ஒட்டிவைத்த சுருள்முடியும்

இருந்த புருவம் சிரைத்து

வரைந்த விற்புருவமும்

தூரிகை பூசிய முகப்பொலிவும்

சாயமணிந்த செவ்வாயும்

முட்டுக் கொடுத்த முன்னழகும்

மூடாத வயிறும் சதைத்திரளும்

யானை மறையும் பின்புறமும்

கைப்பேசியில் கண்டு மயங்கி

கூத்தியவளைக் கட்டித் தழுவும்

கற்பனைகளில் மிதக்கும் அற்பமே!

எச்சிலை தேடும் நாய்புத்தி

எப்போது போகும் உன்னைவிட்டு?

சமைத்துப்போட உன் துணிகளை துவைத்துப்போட,

காய்ச்சல் வந்தால் கஞ்சி கொடுக்க

தாளாமல் நீ தவிக்கும்போதுன்

தாபம் தீர்க்க அவள் வரமாட்டாள், முட்டாளே!.

………………………………………………….

பாப்பா தூங்கட்டும்!

—லாவண்யா சத்யநாதன்