மய்யக் கருவிழி

​அறிமுகக் குறிப்பு

​ஈழத்து இலக்கியச் சூழலில் கவிதையியல், வடிவமைப்பு மற்றும் வாசிப்புத் தளங்கள் பெரும் மாற்றமடைந்து வரும் தற்காலச் சூழலில், கவிஞர் டீன் கபூரின் (அப்துல் காபூர் றபீஉத்தீன், பிறப்பு: 1963) கவிதைகள் மிக முக்கியமான அழகியல் செறிவூட்டல்களைச் செய்கின்றன. கிழக்கிலங்கையின் மருதமுனையைச் சேர்ந்த இவ் ஓய்வு நிலை ஆசிரியர், தனது மூன்றாவது கவிதைத் தொகுப்பான ‘சொற்களில் சுழலும் பிரபஞ்சம்’ (நவம்பர் 2019) என்பதன் மூலம் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் ஒரு புதிய புனைவு வெளியைத் திறந்துள்ளார். நேர்க்கோட்டு மரபுகளை உடைத்து, வாசகனையும் தன் படைப்பின் புதிய பங்குதாரராக மாற்றும் இத்தொகுப்பில் பொதிந்துள்ள பின்நவீனத்துவக் கூறுகளை (Postmodern Elements) இக்கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது.

​ஒற்றை எதார்த்தங்களின் சிதைப்பும் மாற்றுப் புனைவுகளும்

​பின்நவீனத்துவத்தின் முதன்மையான கூறுகளில் ஒன்று, சமூகம் உண்மைகள் என்று நம்பும் ஒற்றைக் கட்டமைப்புகளை அல்லது ‘பெருங்கதையாடல்களை’ (Grand Narratives) உடைப்பதாகும். இத்தொகுப்பின் முதல் கவிதையான “அழகெனவும் அடரும் தனித்தல்” என்பதில் கவிஞர் இக்கூறைக் கையாண்டுள்ளார். சமூகம் பொதுவாகத் ‘தனிமை’ என்பதை விரக்தி, சோகம் மற்றும் கொடுமையான துன்பத்தின் அடையாளமாகவே கட்டமைத்துள்ளது. ஆனால், கவிஞரோ அந்த எதார்த்தத்தை இடையீடு செய்து, தனிமை என்பது பேரழகு, விசித்திரம், குளிர்ச்சி மற்றும் ஒரு மீறலான மகிழ்ச்சி என்பதைப் புனைவின் இறக்கைகள் வழியே நிறுவுகிறார். இதன் மூலம், நிலைபெற்ற உண்மைகள் என நம்பப்படுபவை எல்லாமே உண்மையில் புனையப்பட்டவைதான் என்ற பின்நவீனத்துவச் சிந்தனையை கவிதை அவிழ்த்துவிடுகிறது.

​எல்லைகளை அழித்தல்: அகமும் புறமும், புனைவும் எதார்த்தமும்

​பண்பாட்டு ரீதியாகவும் இலக்கிய ரீதியாகவும் பேணப்பட்டு வரும் எல்லைக் கோடுகளைக் கலைப்பது பின்நவீனத்துவத்தின் மற்றொரு முக்கிய இயல்பாகும். தொகுப்பில் உள்ள “மாற்று வழி” என்ற கவிதை, புனைவுக்கும் எதார்த்தத்திற்கும் இடையில் அதுவரை பேணப்பட்டு வந்த எல்லைகளை முற்றிலும் சிதைத்துக் காட்டுகிறது. கவிதை சொல்லியின் மனதிற்குள் (அகத்தில்) ஒரு பூமரம் வளர்கிறது; அந்தப் புனைவு மரத்திலிருந்து உதிரும் கன்னிப் பூக்கள், அவரின் நிஜ உலகத்து (புறத்து) வீட்டு வாசலில் வந்து காய்ந்து மாய்கின்றன. அகத்தில் உருவாகும் புனைவு, புறத்தின் எதார்த்த எல்லைக்குள் புகுந்து இருப்பைப் பெறுவதன் மூலம், எதார்த்தவாதம் (Realism) போன்ற மரபார்ந்த இலக்கியச் சித்தாந்தங்களின் நம்பகத்தன்மையை (Authentication) இக்கவிதைகள் கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.

​மனித மைய நீக்கமும் பன்மிய வாழ்வியலும் (Decentered the Subject)

​உலகம் என்பது மனிதனை மையமாகக் கொண்டது மட்டுமே என்ற ‘மனித மைய வாதத்தை’ (Anthropocentric perspective) நிராகரிப்பது பின்நவீனத்துவத்தின் சூழலியல் பார்வையாகும். “இயற்கையைப் பாதுகாத்தால் மனிதனுக்கு நல்லது” என்ற சுயநலக் கதையாடல்களை இத்தொகுப்பு உடைக்கிறது. “மாற்று வழி” கவிதையில் வரும் தாவரங்களைப் பாதுகாக்கும் செயல்பாட்டிற்கு, அவை மனிதனுக்குப் பயன்படும் என்ற ஒற்றைக் காரணத்தைக் கவிஞர் கூறவில்லை; மாறாக, அத்தாவரங்களின் சுயமான இருப்பு மற்றும் “அவற்றின் ஜீவித்தலுக்காக” மட்டுமே அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என முன்மொழிகிறார். மனிதனைப் போன்றே பிற உயிரினங்களின் சுயமான இருப்பையும் முதன்மைப்படுத்துவதன் மூலம், பிரபஞ்சத்தின் பன்முகத்தன்மையை கவிதை கொண்டாடுகிறது.

​துண்டாக்கப்பட்ட கதையாடல்களும் தொடர்பற்ற செருகல்களும் (Fragmentation)

​ஒரு நேர்க்கோட்டுப் பாதையில் சீராகச் செல்லாமல், கதையாடலைத் துண்டு துண்டாக்குவதும் (Fragmentation), தொடர்பற்ற உத்திகளைப் புகுத்துவதும் பின்நவீனத்துவக் கவிதைகளின் வடிவமைப்பு முறையாகும். டீன் கபூர் ஒரு குறிப்பிட்ட விடயத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே, அதனுடன் எவ்விதத் தொடர்புமற்ற முற்றிலும் வேறொரு விபரத்தைக் கவிதைக்குள் திடீரெனச் செருகிவிடுகிறார். பின்னர், வாசகர் எதிர்பாராத ஒரு புள்ளியில் அந்த இரு வேறு சம்பவங்களையும் ஒரு கயிற்றின் இரு முனைகளைப் போல இழுத்து ஒன்றாக முடிந்து விடுகிறார். “மாற்று வழி” கவிதையிலேயே, வாசலில் பூக்கள் காய்வதைப் பேசிக்கொண்டே, இடையில் காகத்தின் அலகில் இருக்கும் மீன் தலை புழுக்களை முகர்வதையும், அதன் பிலால் வாடையையும் திடீரெனச் செருகுவது இத்தகைய பின்நவீனத்துவ வடிவமைப்பு உத்திக்குச் சிறந்த சான்றாகும்.

​பிரதியின் நகர்வுத்தன்மையும் ‘அசையும் படிமங்களும்’ (GIF Metaphors)

​பின்நவீனத்துவப் பிரதிகள் ஒரு குறிப்பிட்ட அர்த்தத்திற்குள் வாசகனை முடக்கி வைக்காமல், தொடர்ந்து நகரும் தன்மையைக் (Dynamic Nature) கொண்டிருக்க வேண்டும். “கரையொதுங்கும் கலர்ப் பாம்புகள்” (திண்ணைக் கவிதைகள் தொகுப்பிலும் இக்கவிதை இருக்கிறது) கவிதையில் வரும் படிமங்கள் வெறும் அசையாப் புகைப்படங்கள் அல்ல; அவை நவீன ஆண்ட்ராய்டு யுகத்தின் “GIF” துண்டுகளைப் போல வாசகனின் கண் முன்னே அசைந்து இயங்குபவை. “காயாத கருவாட்டில் புழுக்கும் தலைக்குள்ளிருந்து வண்டுகள் உமிழும்… ஊர்ச் சல்லுக்குள் ஜனநாயகம்” போன்ற வரிகள், அழுகும் தலைக்குள் இருந்து வண்டுகள் வெளியே வருவதும், அந்த வண்டுகளின் வாயிலிருந்து ஜனநாயகம் உமிழப்படுவதுமான ஒரு சுழற்சி காட்சியைத் தருகின்றன. சுனாமி என்ற வரலாற்றுப் புள்ளியை (Holding point) வைத்துக் கொண்டு, போலி அரசியல்வாதிகள் நடத்தும் அதிகார அரசியலை இந்த அசையும் படிமங்கள் மிகக் கூர்மையாகத் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன.

​மந்திர எதார்த்தவாதமும் அபத்தங்களின் சித்தரிப்பும் (Magical Realism)

​முற்றிலும் எதார்த்தமான ஒரு சூழலுக்குள், நம்ப முடியாத மந்திரத் தன்மைகளை எவ்விதப் பதற்றமுமின்றி இயல்பாகப் புகுத்துவது பின்நவீனத்துவத்தின் வடிவங்களில் ஒன்றாகும். இத்தொகுப்பில், காற்றில் பறக்கும் சாதாரண காகிதத் துண்டிற்குத் தரையில் கால் படாமல் ‘பெல்டியடிக்க’க் கற்றுத்தரும் காற்று (உள்ளே நிரம்பியிருப்பது), அல்லது எதிர்பாராமல் கீழே விழுந்து சிதறிய உன்னுடைய ‘சிரிப்புத் துகள்கள்’ சமையலறைப் பாத்திரங்களுக்குள் புகுந்து அவற்றை உடைத்து புது இசையை உருவாக்குவது (சிதறிய உன் சிரிப்புத் துகள்கள்) போன்ற சித்தரிப்புகள் மந்திர எதார்த்தவாதத்தின் வெளிப்பாடுகளாகும். உலகத்தின் அபத்தங்களை (Absurdities) விசித்திரமான புனைவுகள் மூலம் கவிஞர் கடத்துகிறார்.

​உள்வாசாப்பத்தன்மையும் பிரதிகளின் ஊடாட்டமும் (Intertextuality)

​பின்நவீனத்துவக் கவிதைகள் எப்போதுமே ஏனைய பிரதிகளுடனும், வரலாற்று அல்லது சமூகக் குறியீடுகளுடனும் தங்களை அறியாமலேயே ஒரு உரையாடலை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும். இத்தொகுப்பில் வரும் “கரையொதுங்கும் கலர்ப் பாம்புகள்” மற்றும் “பூனைச் சின்னத்துக்கே வாக்களிப்பீர்!” போன்ற கவிதைகளில் இக்கூறினைக் காண முடிகிறது. உலகப் புகழ்பெற்ற “மோனாலிசா” ஓவியத்தின் புன்னகையைத் தனது ஆழ்மனப் புன்னகையோடு ஒப்பிடுவது (என் புன்னகையை வாசிக்கும் ஓவியம்), அல்லது தேர்தல் அரசியல், ஜனநாயகம், சுனாமிப் பேரழிவு போன்ற வரலாற்றுப் புள்ளிகளைத் தன் கவிதைக்குள்ளான புனைவோடு ஊடாடவிடுவது எனப் பல தளங்களை இக்கவிதைகள் தொட்டுச் செல்கின்றன. இதன் மூலம் கவிதை என்பது ஏதோ ஒரு தனித்த அறையில் பிறப்பதல்ல, அது ஏற்கனவே சமூகத்தில் புழங்கும் பல்வேறு பிரதிகளின், குறியீடுகளின் தொடர்ச்சிதான் என்ற பின்நவீனத்துவக் கருத்தியல் வெளிப்படுகிறது.

​பன்முகக் குரல்களும் ஒற்றை அதிகார மறுப்பும் (Polyphony & Pluralism)

​பாரம்பரியக் கவிதைகளில் பொதுவாக ‘கவிஞரின் குரல்’ அல்லது ஒரு ‘ஒற்றைக் குரல்’ மட்டுமே அதிகாரம் செலுத்தும். ஆனால், பின்நவீனத்துவப் பிரதிகள் பல்வேறு குரல்களுக்கு (Polyphony) சமமான இடத்தை வழங்கும். இத்தொகுப்பின் “தொலைவுறும் ஒற்றையாட்சி” மற்றும் “கதைகள் புனையும் உலகு” போன்ற கவிதைகளில், வகுப்பறைப் பிஞ்சுகளும், குழந்தைகளும் தத்தமது உலகை வரைந்து கவிஞரின் மேசையில் அடுக்குகிறார்கள். அங்கே கவிஞரின் குரல் ஒடுக்கப்பட்டு, குழந்தைகளின் பன்முகக் குரல்களும் அவர்களின் கைவினைப் பொருட்களும் முதன்மை பெறுகின்றன. கவிஞர் தனது ‘தோழர்களுடன் சிறு பகிர்வு’ பகுதியில் குறிப்பிடுவது போல, வாசக வெளியும் அர்த்தங்களும் ஒருவருக்கொருவர் வித்தியாசமானவை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே இந்த அதிகாரமற்ற பன்மியத் தன்மையின் வெளிப்பாடுதான்.

​நனவோடை உத்தியும் கால நேர்க்கோடற்ற தன்மையும் (Stream of Consciousness)

​காலத்தை இறந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என நேர்க்கோட்டில் பார்க்காமல், மனித மனதின் விசித்திரமான நனவோடைப் போக்கில் (Stream of Consciousness) காட்சிகளை அடுக்குவது பின்நவீனத்துவப் பாணியாகும். “பின்தொடர் புகைவண்டி” மற்றும் “செமிக்காத கனவின் துண்டுகள்” ஆகிய கவிதைகள் இதற்குச் சான்றுகளாகும். இரவின் பாதியைப் புசிக்கும் ஒரு புகைவண்டி, தண்டவாளத்தில் ஓடித் தேய்ந்த வாழ்வின் அவாக்கள், இடையில் எய்யப்பட்ட கல்லால் இறந்த குருவியின் கீச்சொலி எனத் தர்க்க ரீதியான தொடர்பற்ற, மனதின் ஆழத்தில் கிடக்கின்ற நினைவுக் கீற்றுகள் இக்கவிதைகளில் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் திரண்டு வருகின்றன. இந்த நனவோடைத் தன்மை வாசகனை ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் கட்டாயப்படுத்தாமல், அவனது சொந்த சிந்தனைப் போக்கில் மிதக்க விடுகிறது.

​மொழியின் போதாமையும் விளையாட்டுத் தன்மையும் (Irony & Playfulness)

​மொழியின் மூலம் எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்திவிட முடியாது என்ற போதாமையை உணர்ந்து, மொழியைக் கொண்டே ஒரு விளையாட்டுத் தன்மையுடன் (Playfulness) பிரதியை நகர்த்துவது பின்நவீனத்துவக் கவிஞர்களின் இயல்பாகும். “பெருமூச்சென எழுந்த சொற்கள்” கவிதையில், அடுக்கடுக்காக எழுந்த சொற்களைக் கவிதைக்குள் அடுக்க முனையும் போது, ஒரு பெருங்காற்று சுவாசப்பையிலிருந்து குதித்தெழுந்து அண்டவெளியெங்கும் பஞ்சாகப் பறக்கிறது. தனக்குள் அடுக்கிய கவிதையின் சொற்களை வேறொரு கவிதையில் உட்கார வைக்க கதிரைகளைத் தேடுவதாகக் கவிஞர் கூறுவது, மொழியைக் கையாளுவதில் உள்ள ஒரு எள்ளல் (Irony) மற்றும் விளையாட்டுத் தன்மையைக் காட்டுகிறது. சொற்கள் சுதந்திரம் கோரி சண்டையிடுவதாகக் குறிப்பிடுவதும் இத்தகைய மொழியியல் விளையாட்டின் ஒரு பகுதியே ஆகும்.

​வாசக இடைவினையும் பிரதியின் மரணமின்மையும் (Reader’s Interpretation)

​பின்நவீனத்துவக் கோட்பாட்டின்படி, ஒரு படைப்பின் இறுதி அர்த்தத்தைத் தீர்மானிப்பவர் எழுத்தாளர் அல்ல; அதை வாசிக்கும் வாசகரே ஆவார். கவிஞர் டீன் கபூர் தனது கவிதைகளை நுட்பமாக வடிவமைத்து வாசகர்களிடம் ஒப்படைப்பதோடு அவரின் பணி நிறைவடைகிறது. அதன் பிறகு, வாசகர்கள் தத்தமது பின்புலத்திலிருந்தும், சிந்தனைப் பரப்பிலிருந்தும் இப்பிரதிகள் மீது இடைவினையாற்றி (Interaction), புதிய அர்த்தங்களை உருவாக்கிக் கொள்கின்றனர். கவிஞர் தனது ‘தோழர்களுடன் சிறு பகிர்வு’ பகுதியில் குறிப்பிட்டது போல, பிரதிகளுக்குள் சுதந்திரமாக நுழைந்து இயங்க முயற்சிக்கும் ஒவ்வொரு வாசகனும் இப்படைப்பின் “புதிய பங்குதாரராக” மாறுகிறான். வாசகனின் கற்பனைக்கு ஏற்ப இக்கவிதைகள் ஒரு ‘புதிர் விளையாட்டைப்’ போலத் தொடர்ந்து கிளைத்து நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன.

​முடிவுரை

​டீன் கபூரின் ‘சொற்களில் சுழலும் பிரபஞ்சம்’ என்பது வெறும் கவிதைகளின் தொகுப்பல்ல; அது தர்க்கங்களையும், மரபுகளையும், ஒற்றை உண்மைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கும் ஒரு பின்நவீனத்துவக் களம். வாசகனை வெறும் நுகர்வோனாகப் பார்க்காமல், அவனையும் பிரதியின் ஒரு பங்குதாரராக மாற்றி, அர்த்தங்களை அவனின் வாசிப்புக்கே விட்டுவிடுவதன் மூலம் இத்தொகுப்பு பிரதியின் மரணமின்மையை (Death of the Author) உறுதி செய்கிறது.

​ஈழத்து நவீன கவிதைச் சூழலில் எதார்த்தவாத மற்றும் உணர்ச்சிமயமான போக்குகளுக்கு மத்தியில், மொழியியல் விளையாட்டு, விசித்திரமான படிமங்கள், மனித மைய நீக்கம் மற்றும் நனவோடை உத்திகளின் வழியே இவர் நிகழ்த்தியிருக்கும் அழகியல் தேடல்கள் தனித்துவமானவை. கவிதை என்பது எழுதப்பட்ட புள்ளியோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; மாறாக, அது வாசகனின் பன்முக வாசிப்பின் வழியே பிரபஞ்சத்தைப் போலத் தொடர்ந்து விரிவடைந்து கொண்டே செல்லும் என்பதை இத்தொகுப்பு நிரூபித்துள்ளது. அந்த வகையில், சமகாலத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் பின்நவீனத்துவக் கவிதையியலின் சாத்தியங்களை ஆவணப்படுத்திய முக்கியமானதொரு படைப்பாக இத்தொகுப்பும், அதன் மீதான இக்கட்டுரையின் ஆய்வும் அமைகின்றன.

•••

மய்யக் கருவிழி 

Series Navigation

போலியான பொலிவுசாயத்திரை  30