ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்
காலை ஏழரை மணிப் பேருந்து. கிண்ணியா பகுதியிலிருந்து திருகோணமலை நோக்கிப் புறப்படும் அந்த டீசல் என்ஜின் உராய்ந்து எழுப்பும் ஒலியோடு நிலையத்திற்குள் நுழைந்தது. அந்தச் சத்தம் அவனுக்குப் பழக்கமானதுதான். என்றாலும் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தச் சத்தம் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு சோகத்தின் ரீங்காரத்தை மீட்டிச் செல்லும்.
அவன் பெயர் இப்ரா. வயது முப்பது. பிறவியிலேயே பேசும் திறனை இழந்தவன். காது கேளாத தன்மையால் உலகத்தின் ஒலிகள் அவனுக்குள் ஊடுருவுவதில்லை. அவனது கண்கள் கூர்மையானவை. மனிதர்களின் முகச்சுளிப்புகளையும் அதரசை அசைவுகளையும் படித்துவிடும் அற்புதம் அவனுக்குத் இறைவனால் பரிசளிக்கப்பட்டிருந்தது. அவன் தன் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியை அமைதியில்தான் கழித்திருக்கிறான்.தேசிய நீர் வழங்கல் மற்றும் வடிகாலமைப்புச் சபையில் ஒரு நீர் பராமரிப்பாளராக அவனது அன்றாடக் கடமைகளைச் செய்துவிட்டு மாலை வேளைகளில் கவிதைகளும் குறிப்புகளும் எழுதும் தனிமை உலகத்திற்குச் சொந்தக்காரன். அவனது கைப்பேசித் திரையும் நோட்டுப் புத்தகங்களும்தான் அவனது சொற்கள்.
இப்ரா வழக்கம்போல ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். பேருந்து நகரத் தொடங்கியது. குளிர்ந்த காற்று அவனது முகத்தில் மோதியது. அந்தப் பயணத்தின் இரண்டாம் பேருந்து தரிப்பிடத்தில்தான் அவள் ஏறினாள். அவளது பெயர் மர்யம். வயது இருபத்தைந்து. ஒளியும் அமைதியும் ததும்பும் முகம். அவளது தோள்களில் தொங்கும் துப்பட்டாவும், நெற்றியில் தவழும் முடிகளும் அவளது சுறுசுறுப்பைக் காட்டின.
அவள் வழக்கமாக ஏறும் அதே வரிசை. இப்ரா அமர்ந்திருக்கும் இருக்கைக்கு அருகில் உள்ள நடைபாதையை ஒட்டிய இடைவெளியில் அவள் நிற்பாள். கூட்ட நெரிசலில் அவளது பார்வை தற்செயலாக இப்ராவின் மீது பட்டது. முதல் சந்திப்பில் ஒரு மெல்லிய புன்னகையைச் பரிமாறிக்கொண்டார்கள். அது சாதாரணமான ஒரு பேருந்து பயணிகள் பகிர்ந்துகொள்ளும் புன்னகை. நாட்கள் செல்லச் செல்ல அந்தப் புன்னகை ஒரு விசித்திரமான மௌன மொழியாக மாறியது.
வார்த்தைகள் இல்லாத உலகம் அது. இப்ராவால் பேச முடியாது என்பதை மர்யம் இரண்டாவது நாளே புரிந்து கொண்டாள். அதற்காக அவள் விலகிச் செல்லவில்லை. அவளது கண்கள் அவனிடம் பேசத் தொடங்கின.
”இன்றைக்கு வானம் ரொம்ப மேகமூட்டமாக இருக்கிறதே மழை வருமா?” என்று மர்யமின் கண்கள் அவனிடம் கேட்கும். இப்ரா தன் புருவங்களை உயர்த்தி கையால் ஒரு சிறிய குடையைப் பிடிப்பது போலச் செய்கை செய்து பதிலளிப்பான். மர்யம் இதழ்கள் விரியச் சிரிப்பாள்.
அந்த இருபது நிமிட பேருந்து பயணம் அவர்களுக்குள் ஒரு அக உலகத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்திருந்தது. யார் என்ன பேசுகிறார்கள், அலுவலக டென்ஷன் என்ன, பேருந்துத் தாமதம் என்ன எதுவும் அங்கே தேவையில்லை. உதடுகள் அசையாமல், நாக்கு உரையாமல், பார்வையினாலேயே இதயங்களின் ஆழம் தொட்டுவிடப்பட்டது. மர்யம் தன் கையில் வைத்திருக்கும் புத்தகத்தின் அட்டையைக் காட்டுவாள். இப்ரா தன் நோட்டுப் புத்தகத்தில் ஒரு சிறிய கவிதை வரிகளை எழுதி அவளிடம் காட்டுவான். அவள் அதை வாசித்துவிட்டு தன் கண்களால் ஒரு சிலிர்ப்பான நன்றியை வெளிப்படுத்துவாள்.
இந்த மௌனப் பரிமாற்றம் இஸ்லாமியக் குடும்பப் பின்னணியில் வளர்ந்த இப்ராவின் ஆன்மாவிற்குள் ஒரு அமைதியான நதியாகப் பாய்ந்தது. தொழுகையின்போது இறைவனிடம் கையேந்தும் மனது போல அந்த பேருந்து பயண மௌனம் அவனுக்குப் புனிதமானதாக மாறியது.
நாட்கள் உருண்டோடின. வசந்தம் போல அந்தச் சந்திப்புகள் நகர்ந்து கொண்டிருந்தன.
ஒரு நாள்… வழக்கம் போல இப்ரா ஏழரை மணி பேருந்தில் ஏறினான். ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து மர்யம் வரும் திசையை ஆவலோடு நோக்கினான். பேருந்து விசில் அடித்து நகரத் தொடங்கியது.
மர்யம் வரவில்லை.
இப்ரா தன் இதயத் துடிப்பு சற்று மாறுபடுவதை உணர்ந்தான். ‘அவளுக்கு இன்று பேருந்து தாமதமாகியிருக்கலாம். அடுத்த தரிப்பிடத்தில் ஏறுவாள்’ என்று நினைத்துக்கொண்டான். அடுத்த தரிப்பிடமும் கடந்துவிட்டது. அவளது முகத்தை அந்த பேருந்தில் எங்கு தேடியும் காணவில்லை. மனதுக்குள் ஒரு சிறு சஞ்சலம் ஊடுருவியது. எப்போதுமில்லாத ஒரு பதற்றம் அவனது விரல் நுனிகளில் பரவியது.
மறுநாள்… மறுநாளும் அவள் வரவில்லை.
மூன்றாவது நாள், இப்ராவால் அந்த அமைதியைத் தாங்க முடியவில்லை. அவளது முகத்தைப் பார்க்காத அந்த பேருந்து பயணம் அவனுக்கு ஒரு நூற்றாண்டு போல நீண்டது. அவளது அலுவலகம் எங்குள்ளது, அவள் எங்கு இறங்குகிறாள் என்ற எந்த விவரமும் அவனுக்குத் தெரியாது. எப்போதுமே மௌனத்தால் மட்டுமே பேசிக்கொண்டதால், அவள் எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவள் என்றுகூட அவன் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. அதுவே அவனது மிகப்பெரிய குறையாக அந்த நொடியில் தோன்றியது.
அலுவலகப் பணிகள் முடிந்ததும் அன்று மாலை இப்ரா ஒரு முடிவு செய்தான். அவளைத் தேட வேண்டும். அந்தப் பேருந்து பாதையையொட்டிய வீதிகளிலும் அவள் இறங்கும் முனையப் பகுதியிலும் அவளைத் தேடிப் புறப்பட்டான்.
மர்யம் வழக்கமாக இறங்கும் அந்த நகரின் சந்நிதித் தெருக்கள் அவனுக்குப் புதியவை. ஒவ்வொரு கடைக் தாழ்வாரங்களிலும் பேருந்து நிறுத்தங்களிலும் அவன் அவளது முகத்தைத் தேடினான். கடைசியாக அவளது தோற்றத்தைக் கொண்டு விசாரிப்பதற்காக அந்தப் பகுதியில் இருந்த ஒரு பெரிய நூலகத்திற்கும் அருகில் உள்ள ஒரு தொண்டு நிறுவன அலுவலகத்திற்கும் சென்றான். பேச வராவிட்டாலும் தன் தொலைபேசியில் மர்யமின் உருவத்தை ஒரு ஓவியமாக வரைந்து வைத்திருந்த குறிப்பைக் காட்டி விசாரிக்கத் தொடங்கினான்.
அங்குள்ள ஒரு நடுத்தர வயதுப் பெண்மணி அந்தப் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு, ஆச்சரியமும் துயரமும் கலந்த முகத்துடன் இப்ராவைப் பார்த்தார்.
”இவரையா தேடுகிறீர்கள்? நீங்க… இவரோட உறவினரா?” என்று அவர் சைகையிலும் பேச்சிலும் கேட்டார்.
இப்ரா இல்லை என்பது போலத் தலையசைத்துவிட்டு, தன் கைகளால் ஒரு சிறிய இதயச் சின்னத்தைக் காட்டி, அவள் தன் ஆன்மாவின் தோழி என்பதைப் போன்றதொரு பாவனையைச் செய்தான்.
அந்தப் பெண்மணி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சுடன் சொன்னார்.
”தம்பி… இவள் பெயர் மர்யம். இவள் பேச முடியாதவள். இவளுக்குக் கேட்கும் திறனும் கிடையாது. பிறவியிலேயே முழுமையான காது கேளாத பேச முடியாத மாற்றுத்திறனாளிப் பெண்…”
இப்ரா அதிர்ந்துபோய் நின்றான். அவனது காலடியில் பூமி சுழல்வது போலிருந்தது. அவனது கண்கள் விரிந்தன.
”நீங்களெல்லாம் இவள் மௌனமாக இருக்கிறாள் என்று நினைப்பீர்கள். ஆனால் இவள் உலகமே ஒரு நிசப்தக் கூண்டு. இவள் தினமும் காலையில் அந்த பேருந்தில் எங்கே போகிறாள் தெரியுமா? நகரின் மறுமுனையில் இருக்கும் காது கேளாதோருக்கான சிறப்புப் பள்ளிக்குச் சிறுவர்களுக்குச் சைகை மொழி கற்பிக்கச் செல்கிறாள்.”
அந்தப் பெண்மணி மேலும் தொடர்ந்தார்.
”கடந்த மூன்று நாட்களாக இவள் வரவில்லை… ஏன்னா… கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை மாலை பள்ளி முடிந்து திரும்பும்போது, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு சாலை விபத்து… இவள் மருத்துவமனையில் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருக்கிறாள். இன்னைக்கு… இன்னைக்கு காலை…”
அவர் வார்த்தைகளை முடிக்காமல் தலைகுனிந்தார்.
இப்ரா உலகமே ஸ்தம்பித்து நின்றான். அவனது காதுகளில் எந்தச் சத்தமும் கேட்கவில்லை. அவனது ஆன்மாவின் ஆழத்தில் மிகப்பெரிய இடி ஒன்று இறங்கியது போலிருந்தது. அவனது உதறல் எடுத்த கைகள் தன் நெஞ்சைப் பற்றிக்கொண்டன.
மர்யம்… தனக்கு எப்போதுமே மௌனமாக இருக்கிறாள் என்று அவன் நினைத்த அந்தப் பெண் இந்த உலகத்தின் ஒலிகளிலிருந்து முழுமையாகத் துண்டிக்கப்பட்டவள். அவளது மௌனம் அவளது இயலாமை அல்ல அது அவள் வாழ்ந்த அமைதியான பிரபஞ்சம். வார்த்தைகள் இல்லாமலேயே அவன் அவளது கண்களில் கண்ட அந்த ஆழமான பேரன்பும் கரிசனையும் உலகத்தின் எந்த மொழியைக் காட்டிலும் மிகத் தூய்மையானது என்பதை இப்ரா அப்போதுதான் முழுமையாக உணர்ந்தான்.
அவன் மருத்துவமனைக்கு விரைந்தான்.
வெள்ளை நிறச் சுவர்களும் அயராத மருத்துவப் பணியாளர்களின் நடமாட்டமும் நிறைந்த அந்த வளாகத்தில், அவளது குடும்பத்தினர் ஓரமாக அமர்ந்து துயரத்தில் மூழ்கியிருந்தனர். இப்ரா மெல்ல அந்த அறைக்குள் நுழைந்தான்.
மர்யம் படுத்திருந்த கட்டிலின் அருகில் சென்றான். அவளது கண்கள் மூடியிருந்தன. அவளது முகம் எப்போதும் போல அமைதியாக இருந்தது. அந்த அமைப்பில் இப்போது உயிருடன் கூடிய அந்தப் பிரகாசம் இல்லை.
இப்ரா கண்களில் நீர் திரண்டது. அவன் தன் கைகளை மெல்ல உயர்த்தி, சைகை மொழியில் அவளிடம் பேசினான். வழக்கம் போல அவளது கண்களைப் பார்க்க முயன்றான். அந்த வினாடியில் அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது மொழிகள் என்பவை சொற்களால் ஆனவை அல்ல அவை இதயத்தின் ஆழத்தில் இருந்து பிரவாகமாய் எழும் உணர்வுகளின் பிரதி.
அவன் தன் கைகளை அவள் கரங்களின் மீது மெல்ல வைத்தான். எந்த வார்த்தையும் பேசாமல், தன் உள்ளத்தில் இருந்த அத்தனை துயரத்தையும் ஒரு நீண்ட பிரார்த்தனையாக இறைவனிடம் சமர்ப்பித்தான். இஸ்லாமியப் பின்னணியில் அவன் கற்றுக்கொண்ட இறை நம்பிக்கையின் படி, மறுமைப் பெருவெளியில் அந்தத் தூய்மையான ஆன்மாக்களுக்கு எந்தச் செவிடும் ஊமையும் இருக்காது. அங்கே எல்லாமே பிரகாசமான ஒளியாகவும் மொழியாகவும் மாறும் என்ற ஆறுதல் அவனுக்குள் எழுந்தது.
பேருந்துகள் வரும் போகும். பாதைகள் முழங்கும். அந்த மௌனத்தின் மொழி இப்ராவின் வாழ்நாள் முழுமைக்கும் அவனது கவிதைகளின் ஆன்மாவாக நிலைத்துவிட்டது.
…..
மருத்துவமனையின் அந்தத் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவின் குளிர்ச்சியான காற்று இப்ராவின் முகத்தில் அறைந்தது. அங்கே நிலவிய மரண மௌனம் அவனது நெஞ்சில் பாரத்தை இன்னும் கூட்டுயது. மர்யமின் உயிரற்ற உடல் கிடந்த அந்தத் தேகத்தின் அருகில் அவன் நின்ற நிமிடங்கள் அவனுக்கு யுகங்களாக நகர்ந்தன.
இறைவனின் தீர்ப்பு அதுவென்பதை மனது ஏற்றுக்கொண்டாலும் அவனால் அந்தத் துயரத்தைத் தாங்க முடியவில்லை. அன்றைய தினம் மாலை வரை மருத்துவமனை வளாகத்திலேயே ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது கையில் இருந்த நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தான். அதில் ஏற்கனவே அவன் எழுதிய கவிதைகளும், மர்யமுடன் அவன் பகிர்ந்துகொண்ட அந்த வினாடிகளின் நினைவுகளும் அச்சிடப்பட்டது போலத் தெரிந்தன.
மர்யமின் இழப்பு இப்ராவின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய வெறுமையை உருவாக்கியது. அடுத்த நாள் காலை, வழக்கம் போல ஏழரை மணிப் பேருந்து நிலையத்திற்கு அவன் சென்றான். அந்தச் சத்தம் எப்போதும் போலத்தான் ஒலித்தது. இப்ரா அமரும் அந்தச் ஜன்னலோர இருக்கை இப்போது அவனுக்குள் ஒரு பெரும் தனிமையைச் சுமந்திருந்தது. பேருந்து புறப்பட்ட இரண்டாம் தரிப்பிடம் வந்தபோது அவன் வழக்கமாகத் திரும்பிப் பார்க்கும் அந்த இடைவெளியைப் பார்த்தான். அங்கே அவள் இல்லை. இனி எப்போதும் அவள் வரப்போவதும் இல்லை.
அந்தச் சோகம் அவனது நாட்களை மௌனமாக்கியது. அலுவலகத்தில் தண்ணீர் பராமரிப்பாளராக அவனது வேலைகளைச் செய்துகொண்டிருந்தாலும் அவனது மனம் முழுவதும் மர்யமைச் சுற்றியே வலம் வந்தது. கிண்ணியாவின் அமைதியான வீதிகளிலும் மாலையில் கடலோரக் காற்று வீசும் மணற்பரப்பிலும் அவன் தனியாக நடக்கத் தொடங்கினான். அவனது பேனா காகிதத்தில் புதிய சொற்களைத் தேடியது. மர்யமின் மௌனம் அவனுக்குச் கற்றுக்கொடுத்த மொழியை வைத்து அவன் கவிதைகளை எழுதத் தொடங்கினான்.
சில வாரங்கள் கடந்தன. ஒரு நாள் மர்யம் பணிபுரிந்த அந்தச் சிறப்புப் பள்ளியின் நிர்வாகியிடமிருந்து இப்ராவுக்கு ஒரு சிறிய தகவல் கிடைத்தது. மர்யம் பயன்படுத்திய சில குறிப்பேடுகளும் அவளது சொந்தப் பொருட்களும் அவளது குடும்பத்தினரால் இப்ராவிடம் சேர்ப்பிக்கப்பட அந்த நிருவாகி சைகை மூலம் தெரிவித்தார்.
அந்தப் பொருட்களை வாங்குவதற்காக ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை இப்ரா அந்தச் சிறப்புப் பள்ளிக்குச் சென்றான். அங்கே சிறுவர்கள் சைகை மொழியில் பாடம் படித்துக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் கை அசைவுகள் ஒரு பறவையின் சிறகசைப்பைப் போல அழகானதாக இருந்தன. அந்தப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் மர்யமின் அறையைக் காட்டினார்.
அறையின் மேசையின் மீது மர்யமின் நோட்டுப் புத்தகம் இருந்தது. அதைத் திறந்த இப்ராவின் கண்கள் கலங்கின. அந்தப் பக்கங்கள் முழுவதும் மர்யம் தனக்கென்று எழுதிய எண்ணங்களும் தன்னைச் சந்திக்கும் அந்த ஊமை இளைஞனைப் பற்றிய குறிப்புகளும் இருந்தன. அவளால் பேச முடியாது என்றாலும் அவள் தன் இதயத்தின் ஒலிகளை அந்தத் தாள்களில் கவிதைகளாக வடித்து வைத்திருந்தாள்.
அவள் எழுதியிருந்த ஒரு பக்கத்தில் இப்படி இருந்தது.
“இன்றைக்கு அந்த பேருந்தில் அவர் என்னை நோக்கிக் புன்னகைத்தபோது எனக்குள் ஏதோ ஒரு இசை மீட்டப்பட்டது. வார்த்தைகள் பேசிக்கொள்ளத் தேவையில்லை. இதயங்கள் பேசும்போது உலகத்தின் ஒலிகள் தேவையற்றதாகிவிடுகின்றன.”
இப்ரா அந்த வரிகளை வாசித்துத் தன் கைகளால் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டான். மர்யம் எப்போதுமே அவனைக் கவனித்திருக்கிறாள். அவனது உலகத்தைப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறாள். அந்தப் புத்தகத்தின் இறுதிப் பக்கத்தில் அவள் பள்ளி மாணவர்களுக்காகத் தயாரித்த சைகை மொழி அகராதியின் குறிப்புகள் இருந்தன. அவளது அந்த உன்னதமான பணியைத் தொடர வேண்டும் என்ற எண்ணம் இப்ராவின் மனதுக்குள் ஆழமாக வேரூன்றியது.
நாட்கள் நகர்ந்து மாதங்கள் கடந்தன. இப்ரா தன் வழக்கமான பணிகளுடன் சேர்த்து கிண்ணியாவில் உள்ள சில மாற்றுத்திறனாளிச் சிறுவர்களுக்குச் சைகை மொழியைக் கற்றுக்கொடுக்கும் தொண்டுப் பணியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டான். அவனது கரங்கள் இப்போது தண்ணீர் குழாய்களைத் திருப்புவதற்காக மட்டும் அல்லாமல், அந்தச் சிறுவர்களின் எதிர்காலத்தைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் தூண்களாக மாறின.
ஒரு நாள் மாலை, கிண்ணியாவின் கடற்கரையில் அமர்ந்து இப்ரா கடலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சூரியன் மறைந்துகொண்டிருந்தது. வானம் செந்நிறத்தில் ஜொலித்தது. அவனது கையில் ஒரு புதிய கவிதைத் தொகுதி இருந்தது. அதற்கு அவன் சூட்டியிருந்த தலைப்பு மௌனத்தின் மொழி.
அவன் தன் தொலைபேசியில் மர்யமின் உருவத்தை ஒருமுறை பார்த்தான். அவளது கண்கள் அவனிடம் எதையோ சொல்வது போலத் தோன்றியது. இப்ரா நிமிர்ந்து வானத்தைப் பார்த்தான். காற்று மெதுவாக அவனது தலைமுடியை வருடிக் கொடுத்துச் சென்றது. வார்த்தைகள் இல்லாத அந்த உலகில், பேரன்பும் நினைவுகளும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன. அந்த நினைவுகளின் பலத்தோடு இப்ரா தன் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான். மௌனத்தை ஒரு மொழியாக மாற்றி, உலகத்திற்குப் அன்பின் பாதையைக் காட்டியபடி.