ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்

​புளியமரத்துச் சந்த்தியின் ஓரத்தில் இருந்தது அந்தத் வீடு. அந்த ஊரில் எல்லோருக்குமே அந்த வீட்டைத் தெரியும். வீட்டின் முகப்பில் எப்போதும் ஒரு லேசான சாம்பிராணிப் புகையின் வாசனையும், யாரோ ஓதும் குர்ஆன் ஓசையும் மிதந்து கொண்டிருக்கும்.

​அங்கே உம்மாச்சி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாள். அவளின் நிஜப்பெயர் ரஹ்மத் பீவி. ஊரில் யாருக்கும் அவள் இப்போது ரஹ்மத் இல்லை. உம்மாச்சியின் வயதை நீங்களே கணித்துக்கொள்ளுங்கள் . கண்களில் மட்டும் இன்னும் அந்தச் சின்னப் பெண் பிள்ளையின் ஒளி எஞ்சியிருந்தது.

​வீட்டின் பெரிய ஜன்னல் தெருவை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கும். அந்த ஜன்னலுக்குப் பின்னால் உம்மாச்சி உட்கார்ந்திருக்கும் போது தெருவே அவளுடைய குழந்தையாக மாறிப்போவது போலிருக்கும்.

​அன்றைக்கு வெள்ளிக்கிழமை. ஜும்ஆ தொழுகைக்குப் பிறகு ஊரே ஒரு மாதிரி அமைதியாக புதிய துணிகளின் நறுமணத்தோடு மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருந்தது. பள்ளிவாசல் மைதானத்திலிருந்து வெளியேறும் காலணிகளின் சலசலப்பு தூரத்தில் கேட்டது.

​”உம்மாச்சி… என்னம்மா இன்னும் அந்த ஜன்னல் ஓரம் என்ன பேச்சு?”

​வெள்ளைக் தொப்பி தலையில் மின்ன, கையில் ஒரு பிளாஸ்டிக் பையுடன் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான் அன்வர். அவன் உம்மாச்சியின் தம்பிப் பையன். இந்த ஊரின் தெருக்களை எல்லாம் கைரேகை போல அறிந்தவன்.

​”ஒன்றுமில்லையப்பா… இப்ராகீம் வர்ற வழியில நின்றுகிட்டு இருந்தான். அவனோட சைக்கிள் சங்கிலி அறுந்துட்டு போல, அதான் பாத்துக்கிட்டிருந்தேன்” என்றாள் உம்மாச்சி. குரல் வயோதிகத்தின் நடுச்சகதியில் மாட்டிக் கொள்ளாமல் பனித்துளி போல லேசாக ஒலித்தது.

​”அவன் எப்பவுமே அப்படித்தான். சைக்கிளை ஒழுங்கா பராமத்து பண்ணத் தெரியாது. சரி இதைப் பிடிங்க…” என்று தன் கையிலிருந்த பையை உம்மாச்சியின் மடியில் வைத்தான் அன்வர்.

​பையைத் திறந்தால் வெள்ளவெள்ளென்று ஒரு முழம் மல்லிகைப் பூ. அதோடு சேர்த்து நான்கு சோலார் கொளுத்தும் மல்லிகைக் குச்சிகளும் ஒரு சின்னப் பொட்டலத்தில் முறுக்கும் இருந்தது.

​”எதுக்குப்பா இதெல்லாம்? நான் என்ன சடையா பின்னப் போறேன்?” என்று புன்னகைத்தாள் உம்மாச்சி.

​”சடை பின்னுவதற்குத்தான் பூ வாங்கணுமா என்ன? தலையில வச்சுக்கங்க. உங்க மாப்பிள்ள இருந்தா என்ன சொல்லுவாரு? வெள்ளிக்கிழமையானா பொம்பளைங்க தலையில பூ இருக்கணும்னு சொல்வாரே, மறந்தா போச்சு?”

​உம்மாச்சியின் முகம் லேசாகக் கவிழ்ந்தது. அவளுடைய கணவர் கரீம் இறந்து போய் பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. ஆனாலும் அவருடைய நிழல் இந்த வீட்டின் சுவர்களில் எங்கேயோ ஒளிந்திருப்பது போலத்தான் உம்மாச்சிக்குத் தோன்றும். யாராவது அவருடைய பெயரைச் சொன்னால், வீட்டின் மூலையில் இருக்கும் காற்று கூட லேசாகச் சிலிர்த்து அடங்கும்.

​அன்வர் கொண்டுவந்த மல்லிகைப் பூவை எடுத்து, ஜன்னல் ஓரத்திலிருந்த ஒரு சின்னச் செப்புக் குவளையில் தண்ணீரில் போட்டு வைத்தாள்.
“அப்படியே இருக்கட்டும். காற்றில் அதோட வாசம் இந்த வீடு முழுக்க வரட்டும்” என்றாள்.

​அந்தத் தெரு  நிலமும் வீடுகளும் நிறைந்த  ஒரு பெரிய குடும்பத்தின் மூச்சு.

​எதிர்வீட்டு ஆமினா உம்மா எப்போதும் எதையாவது உரசிக்கொண்டே இருப்பாள். காலையில் எழுந்ததும் பெருக்கித் தள்ளுவது அவளுக்குக் கைவந்த கலை. அவள் பெருக்கும் சத்தம் கேட்கவில்லை என்றால் அன்றைக்குத் தெருவுக்கு ஏதோ நோய் என்று அர்த்தம்.

​”ஏய் ஆமினா இன்னைக்கு கறி குழம்பா, இல்லை மீன் குழம்பா?” என்று ஜன்னல் வழியே லேசாகக் குரல் கொடுத்தாள் உம்மாச்சி.

​”எங்க உம்மாச்சி… இன்னைக்கு எங்க வீட்டுக்காரர் இறால் வாங்கிட்டு வந்திருக்காரு. காரம் தூக்கலாப் போட்டு வைக்கணும். உங்களுக்கு கொஞ்சம் கொண்டு வந்து தரட்டுமா?” என்று கேட்டபடியே வாசலுக்கு வந்தாள் ஆமினா.

​”இறால்னா எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்னு உனக்கு யாரு சொன்னா?”

​”எனக்குத் தெரியாதா என்ன? உங்க மாப்பிள்ள உயிரோட இருந்தப்போ அவருக்கும் அந்த இறால் குழம்புன்னா உயிர். நீங்க ரெண்டு பேரும் தட்டுல சாப்பிடுறதை பாக்குறதுக்கே ஒரு அழகு உம்மாச்சி.”

​பேச்சு அப்படியே நின்றது. காற்று லேசாக வீசிச் சென்றது. ஆமினாவின் கண்களில் லேசான ஈரம். எதையோ சொல்ல வந்து, அதை விழுங்கிக்கொண்டு தன் வீட்டுக்குத் திரும்பினாள் அவள்.

​மனிதர்களின் நினைவுகள் என்பவை எவ்வளவு கூர்மையானவை. ஒரு முள் தைத்தால் கூட கொஞ்ச நேரத்தில் மறந்துவிடும். இப்படிப்பட்ட ஞாபகங்கள் நெஞ்சின் அடியில் எப்போதோ பதிந்து, மழைக் காலத்துச் சுவர்ப்பாசி போலப் பசுமையாகவே இருக்கும்.

​மதிய வெயில் சாய்ந்து, மாலையின் மஞ்சள் நிறம் தெருவின் ஓலைச் கூரைகளின் மீது படியத் தொடங்கிய நேரம். தொழுகைக்கான பாங்கு சத்தம் தூரத்திலிருந்து அலை அலையாக மிதந்து வந்தது.

​”அல்லாஹு அக்பர்… அல்லாஹு அக்பர்…”

​அந்தக் குரல் காதில் விழும்போது உம்மாச்சியின் கைகள் தானாகவே தொழுகைத் பாயைத் தேடி ஓடும். கையில் இருக்கும் அந்த ரஸ்ப மணிகள் தேய்ந்து போயிருந்தன. ஒவ்வொரு மணியை உருட்டுகையிலும் அவளுடைய வாழ்வின் ஒவ்வொரு வருடமும் கண்முன்னே வந்து போகும்.

​அப்போது வாசலில் ஒரு மிதிவண்டி நிற்கும் சத்தம் கேட்டது.

​”அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்…”

​”வ அலைக்கும் முஸ்ஸலாம்…” என்று பதில் சொன்னபடியே வெளியே வந்தாள் உம்மாச்சி.

​வந்தவன் ரசூல். அவளுடைய சொந்தக்காரப் பையன். வெளிநாட்டில் வேலை பார்க்கிறான். ஊருக்கு வந்தால், உம்மாச்சியைக் பார்க்காமல் இருக்க மாட்டான். அவனுடைய கையில் எப்போதும் ஒரு சாக்லேட் பாக்கெட்டோ அல்லது ஒரு புத்தகமோ இருக்கும்.

​”என்ன உம்மாச்சி, நல்லா இருக்கீங்களா? நான் ஊருக்கு வந்து மூணு நாளாச்சு. இன்னைக்குத்தான் உங்களைப்பார்க்க வழி பிறந்தது” என்றான் ரசூல், தன் சட்டையின் கையை மடித்துவிட்டுக் கொண்டே.

​”நான் என்ன இருக்கேன் ரசூல்? இந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள உக்காந்துகிட்டு உங்களையெல்லாம் பாக்குறதுதான் எனக்கு வேலை. வெளிநாட்டுல வாழ்க்கை எப்படி இருக்கு? அங்கேயும் தொழுகைக்கெல்லாம் கரெக்டா போறீங்களா?”

​”எல்லாம் நடக்குது உம்மாச்சி. அங்கே என்னதான் பணம் காசு இருந்தாலும் நம்ம ஊரு மாதிரி வராது. உங்க வீட்ல இருக்குற இந்த சாம்பிராணி வாசனையை அங்க தேடினா எங்கே கிடைக்கும்?”

​ரசூல் சொன்னது உண்மைதான். இந்த மண்ணின் வாசனை, தாயின் மடியின் வாசனையைப் போன்றது. அதை எங்கு கொண்டுபோய்க் கொட்டினாலும் அது தன் சொந்த ஊரின் நறுமணத்தை இழந்துவிடுவதில்லை.

​”உனக்கு ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும் ரசூல்” என்றார் உம்மாச்சி, சற்றுத் தாழ்ந்த குரலில்.

​”என்ன உம்மாச்சி?”

​”அடுத்த மாசம் நம்ம ஊரு பீர் முகம்மது பையனுக்கு நிக்கா. அதுக்கு நீ கண்டிப்பா வரணும். உனக்கும் கல்யாணப் பத்திரிகை தரச் சொல்லி அவங்கப்பா சொன்னாரு.”

​”கண்டிப்பா உம்மாச்சி வருவேன். கல்யாணம்னா நம்ம ஊரு கல்யாணம் மாதிரி வருமா? அந்தப் பிரியாணி மணமும் எல்லாரும் ஒண்ணா உக்காந்து சாப்பிடுற அந்த பாசமும் எங்கேயும் கிடைக்காது.”

​நாட்கள் தண்ணீரைப் போல ஓடிக்கொண்டே இருந்தன. யாருக்காகவும் நதி நிற்பதில்லை.

​ஒருநாள் மாலை நேரத்தில் உம்மாச்சியின் உடல் லேசாகச் சோர்வுற்றிருந்தது. ஜன்னல் ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தவளுக்கு தெருவில் நடக்கும் எதுவுமே சரிவரப் புரியவில்லை. கண்கள் மங்கலாகத் தெரிந்தன.

​அப்போது யாரோ ஒரு சிறுமி ஓடிவந்து ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்றாள். அவள் கையில் ஒரு சின்னக் காகிதப் பொட்டலம் இருந்தது.

​”உம்மாச்சி… எங்க உம்மா கொடுத்த அனுப்பினாங்க. இது புது நெல்லு அரிசிப் பொரி. தின்னு பாருங்க” என்றாள் அந்தச் சிறுமி.

​உம்மாச்சி சிரித்தாள்.
“கொண்டு வாம்மா… ரொம்ப நன்றி.”

​அந்தப் பொரியை வாயில் போடுகையில், அவளுக்குத் தன் சிறுவயது ஞாபகம் வந்தது. அப்போதெல்லாம் அவளுடைய வாப்பா, இதே மாதிரி புது நெல்லுப் பொரி வாங்கித் தருவார். அப்போது உலகம் எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தது. இப்போது அது அப்படியே சுருங்கி, இந்த ஜன்னல் அளவுக்குள் வந்துவிட்டது.

​வாழ்க்கை இவ்வளவுதான் போலிருக்கிறது. ஒரு தொடக்கம் ஒரு நடுப்பகுதி, பிறகு மெதுவான ஒரு மௌனம். அந்த மௌனத்தில் பயம் ஒன்றும் இல்லை. ஒரு பெரிய சாந்தம் நிரம்பியிருக்கிறது.

​வெளியே இஷா தொழுகைக்கான அழைப்பு ஒலிக்கத் தொடங்கியது. காற்று இன்னும் சற்று மென்மையாக மாறியது. உம்மாச்சி தன் ரஸ்ப மணியை கையில் எடுத்துக் கொண்டாள். ஜன்னல் ஓரத்தில் இருந்த மல்லிகைப் பூவின் நறுமணம், அந்த வீடு முழுக்க அமைதியாகப் பரவியிருந்தது.

​காலம் எ எங்கு சென்றாலும் நினைவுகள் எப்போதும் அவரவர் தெருவிலேயே தங்கிவிடும் போலிருந்தது.

​…….

​இரவு நேரம் அதன் அடர்ந்த கம்பளியைப் போர்த்திக் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது. தெருத்துருக்கல்களில் எரிந்து கொண்டிருந்த மஞ்சள் நிற மின்விளக்கு வெளிச்சம் உம்மாச்சியின் வீட்டு ஜன்னல் கம்பிகளின் வழியே கோடுகளாக உள்ளே விழுந்து கிடந்தது.

​அன்வர் வீட்டைப் பூட்டிவிட்டுப் போகப் போகிற அந்தச் சமயத்தில் உம்மாச்சி அவனிடம் சொன்னாள் “அன்வர்… அந்தப் பச்சைப் பெட்டியை கொஞ்சம் கீழே இறக்கி வைப்பா.”

​வீட்டின் உப்பரிகைக்குப் போகும் படிக்கட்டுக்கு அடியில் காலம் படியப் படிய தன் நிறத்தை இழந்துகொண்டிருந்த ஒரு  மரப்பெட்டி இருந்தது. கரீம் உயிரோடு இருந்த காலத்தில் அவருடைய முக்கியமான கடிதங்களும் சின்னச்சின்னப் பத்திரங்களும் சில புகைப்படங்களும் அந்தப் பெட்டிக்குள் தான் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

​அன்வர் அந்தப் பெட்டியைத் தூக்கி வந்து உம்மாச்சியின் கட்டிலின் ஓரத்தில் வைத்தான். அதன் பூட்டு எப்போதோ உடைந்துவிட்டது. ஒரு சின்னக் கம்பித் துண்டால் அது அடைக்கப்பட்டிருந்தது.

​”என்ன உம்மாச்சி திடீர்னு இந்த ஞாபகம்?” என்று கேட்டபடியே கீழே அமர்ந்தான் அன்வர். அவனுடைய முகம் அந்த மஞ்சள் விளக்கு வெளிச்சத்தில் ஒரு தங்க நிறத்தைப் பெற்றிருந்தது.

​”ஒன்றுமில்லையப்பா… சும்மாதான். இன்னைக்கு என்னவோ அவருடைய அந்தக் காற்று மனசுக்குள்ள வீசுது. இந்த உலகத்துல நாம எவ்வளவோ பொருள்களைச் சேர்த்து வச்சுக்கிறோம். ஆனா கடைசியில மிஞ்சுவது இந்தச் சில காகிதங்களும் சில நியாபகங்களும்தானே?” என்றபடி தன் வயதான நரம்புகள் புடைத்த கைகளால் அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தாள்.

​பெட்டிக்குள் இருந்து ஒரு லேசான புத்தக வாசனையும் காய்ந்த ரோஜாப்பூக்களின் நறுமணமும் எழுந்தது. கரீம் தன் இளமைக்காலத்தில் எழுதிய சில கடிதங்கள் அதில் இருந்தன. மைகூட மங்கிப்போய், எழுத்துக்கள் லேசாகக் கரைந்து போயிருந்தன.

​”இதைப் படிச்சுப் பார் அன்வர்…” என்று ஒரு சின்னக் கடிதத் துண்டை நீட்டினாள் உம்மாச்சி.

​அன்வர் அதை வாங்கிப் படித்தான். கரீம் தன் மனைவியான ரஹ்மத்திற்கு எழுதிய ஒரு சாதாரணக் கடிதம் அது.
“ரஹ்மத், நேத்து சந்தைக்குப் போனப்போ உனக்கு அந்த நீல நிறத் துணி புடிச்சிருந்ததுன்னு சொன்னியே அது கிடைக்கல. அடுத்த வாரம் கிண்ணியா சந்தைக்குப் போய் கண்டிப்பா வாங்கிட்டு வர்றேன். அழுதுக்கிட்டே இருக்காதே…”

​அன்வரின் தொண்டை அடைத்தது. வார்த்தைகள் எவ்வளவு எளிமையானவை. அந்த எளிமைக்குள் இருக்கிற ஆழம் எத்தனை பெரியது. காதலும் பாசமும் பெரிய பெரிய வாசகங்களில் இல்லை. இப்படிப்பட்ட சின்னச் சின்ன வாக்குறுதிகளிலும் கவலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்வதிலும்தான் இருக்கிறது என்பதை அந்தச் சிறு காகிதத் துண்டு மௌனமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.

​”அவர் எப்பவுமே அப்படித்தான் அன்வர்… எனக்கு ஒரு சின்னக் கவலைன்னா, அவரால அதைத் தாங்க முடியாது” என்று சொல்லும்போது உம்மாச்சியின் கண்கள் பனித்தன. அந்த வயதிலும் அந்த நினைவின் ஈரப்பதம் அவளுடைய பார்வையில் ஒரு பேரொளியாக மின்னியது.

​இரவு முழுவதும் தூக்கமும் விழிப்புமாகவே கழிந்தது. விடியற்காலையின் குளிர்க்காற்று சன்னல் வழியே புகுந்து போர்வையை மீறி உடலைத் தொட்டது.

​தொலைவில் உள்ள பள்ளிவாசல் மினாராவிலிருந்து சுபஹ் தொழுகைக்கான அழைப்பு மிதந்து வந்தது.

​”அஸ்ஸலாத்து ஹைறும் மினன் நௌம்…” தூக்கத்தைவிடத் தொழுகை மேலானது…

​அந்தக் குரல் காதில் விழுந்த மாத்திரத்தில், உம்மாச்சியின் கண்கள் சட்டென்று திறந்தன. அது ஒரு கட்டளை போலவும், அதே நேரம் ஒரு தாயின் அரவணைப்பு போலவும் அவளுக்குத் தோன்றும். படுக்கையை விட்டு மெல்ல எழுந்து விறைத்துப்போன கால்களைச் சுதாரித்துக்கொண்டு வுளு செய்யச் சென்றாள்.

​தண்ணீர் முகத்தில் படும்போது உடல் சிலிர்த்தது. அந்த வைகறையின் குளிரில் அவளுடைய தொழுகை மிக நீண்டதாக இருந்தது. யாருக்காகவும் அல்ல, தான் வாழ்ந்த இந்த உலகத்திற்காகவும் தன்னைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களுக்காகவும் ஏற்கனவே பிரிந்துபோன அந்தப் பேரன்பின் உள்ளத்திற்காகவும் அவள் இறைவனிடம் கைகளை உயர்த்தினாள்.

​தொழுகையை முடித்துவிட்டு ஜன்னல் ஓரத்தில் வந்து உட்கார்ந்தபோது தெரு இன்னும் முழுமையாக விழித்துக்கொள்ளவில்லை. ஆமினா உம்மா வீட்டின் கதவு திறக்கும் கிரீச்சிடும் சத்தம் கேட்டது. ஒரு மண் பானையில் தண்ணீரைத் தெளித்து வாசலை மெழுகத் தொடங்கினாள் ஆமினா.

​”அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்  உம்மாச்சி!” என்று சற்று உரத்த குரலில் சொன்னாள் ஆமினா.

​”வ அலைக்கும் முஸ்ஸலாம் ஆமினா… இன்னைக்கு என்ன விசேஷம், விடியற்காலையிலேயே பெருக்கித் தள்ளுற?”

​”விசேஷம் ஒன்னுமில்ல உம்மாச்சி. இன்னைக்கு எங்க மக ஊருக்கு வர்றதா இருக்கா. அவளுக்குப் புடிச்ச மீன் குழம்பு வைக்கணும். அதான் கொஞ்சம் சீக்கிரமா வேலைகளைப் பார்க்கிறேன்.”

​மகள் வரப்போகிறாள் என்றதும் ஆமினாவின் முகத்தில் வழியும் அந்தப் பெருமிதம், உலகில் வேறு எந்தப் பணத்தாலும் விலைக்கு வாங்க முடியாதது. பிள்ளைகள் தொலைவில் இருந்தாலும், அவர்கள் வரும் நாள்களில் உம்மாக்களின் முகத்தில் ஒரு புதிய இளமை வந்து அமர்ந்து கொள்ளும்.

​பகல் மணி பன்னிரண்டைத் தொட்டிருக்கும். வெயில் சுட்டெரித்தது. புளியமரத்துச் சந்நிதித் தெருவின் இரும்புப் பட்டறையில் சுத்தியல் அடிக்கும் சத்தம் டங்… டங்… என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

​அந்தச் சத்தம் உம்மாச்சியின் வீட்டு வரைக்கும் கேட்கும். அது அந்த ஊரின் இதயத்துடிப்பு போல உம்மாச்சிக்குத் தோன்றும். சம்மட்டி அடிக்கும் சத்தம் எப்போது நின்றாலும் ஏதோ விபரீதம் நடந்துவிட்டதாக அவளுக்கு ஒரு பயம் வந்துவிடும்.

​அப்போது திடீரென்று வாசலில் ஒரு சைக்கிள் நிற்கும் பிரேக் சத்தம் கேட்டது.

​”உம்மாச்சி… உம்மாச்சி வீட்டுல இருக்கீங்களா?”

​அது ஊர்த் தபால்காரர் ஹக்கீம். வயசு ஐம்பதைத் தாண்டியிருக்கும். முகத்தில் எப்போதும் ஒரு லேசான வியர்வையும், கையில் ஒரு பெரிய தபால் பையும் இருக்கும்.

​”வாப்பா ஹக்கீம்… உள்ள வா. வெயில்ல ரொம்ப அலைஞ்சிட்டு வர்ற மாதிரி இருக்கு. கொஞ்சம் உட்கார்ந்து தண்ணீர் குடிச்சிட்டுப் போ” என்றாள் உம்மாச்சி.

​ஹக்கீம் சைக்கிளைச் சுவரின் ஓரத்தில் சாய்த்துவிட்டு வராண்டாவில் போடப்பட்டிருந்த சிமெண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்தார். உம்மாச்சி ஒரு சொம்பில் குளிர்ந்த தண்ணீரை எடுத்து வந்து அவரிடம் நீட்டினார்.

​”என்ன உம்மாச்சி, ஊர்ல விசேஷம் எதுவும் நடக்குதா? நம்ம ரசூல் வெளிநாட்டுல இருந்து அனுப்பிய லெட்டர் ஒண்ணு இருக்கு” என்று தன் பையிலிருந்து ஒரு நீல நிறக் கடிதத்தை எடுத்தார்.

​ரசூல் வெளிநாட்டில் இருந்து கடிதம் எழுதி இப்போதெல்லாம் யாருமேயில்லை. எல்லாமே வாட்ஸ்அப், போன் கால் என்று மாறிவிட்டது. ஆனாலும் ஹக்கீம் மூலமாக வரும் அந்தத் தபால் கடிதம் ஒரு தனி சுகத்தைக் கொடுக்கும்.

​”கொடுப்பா ஹக்கீம்… என் கண்ணு சரியாத் தெரியல, நீயே கொஞ்சம் படிச்சு காட்டு” என்றாள் உம்மாச்சி.

​ஹக்கீம் கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு அந்த மடலைப் பிரித்தார்.

​”அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் உம்மாச்சி. நான் இங்க நல்லா இருக்கேன். வேலை முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வரும்போது உங்க வீட்டு சாம்பிராணி வாசனையும், நீங்க வச்ச மல்லிகைப் பூவும் என் கண்முன்னே வந்துட்டுப் போகுது. இங்க ஒரு பெரிய கம்பெனில எனக்கு நல்ல பதவி கிடைச்சிருக்கு. கூடிய சீக்கிரம் ஊருக்கு வருவேன். உங்களைச் சந்திச்ச வருகிறேன்…”

​கடிதத்தைக் கேட்டு முடித்ததும் உம்மாச்சியின் முகத்தில் ஒரு பெரிய நிம்மதி பரவியது. தொலைதூரத்தில் இருக்கும் தன் சொந்தக்காரப் பையன் நன்றாக இருக்கிறான் என்ற செய்தி, ஒரு தாயின் மனதுக்குக் கொடுக்கக்கூடிய பலம் வேறெதிலும் இல்லை.

​மாலை நேரம் மெல்லக் கசிந்து வந்தது. மேற்குவானம் செம்பஞ்சு போலச் சிவந்து கிடந்தது. புளியமரத்து இலைகளின் ஊடே காற்று புகுந்து போகும் போது ஒரு மெல்லிய சங்கீதம் எழுந்தது.

​உம்மாச்சி மீண்டும் அந்த ஜன்னல் ஓரத்தில் வந்து அமர்ந்தாள். அவளுடைய கண்கள் தெருவின் முனையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

​அங்கு இரண்டு சிறுவர்கள் கிரிக்கெட் பந்தைத் தேடிக்கொண்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சிறுமி தன் தாயின் கைப்பிடியை விட்டுவிட்டு ஓடப் பார்க்க, அந்தத் தாய் அவளை அதட்டித் தன் மடியில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாள். மனிதர்களின் இந்தக் கூட்டமும் கவலைகளும் சண்டைகளும் பாசங்களும் முடிவேயில்லாத ஒரு நதியைப் போல ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன.

​தான் இல்லாத நாளிலும் இந்தத் தெரு இப்படித்தான் இருக்கும். இந்த ஜன்னல் இப்படித்தான் திறந்திருக்கும். இந்தச் சாம்பிராணி வாசனையும் மல்லிகைப் பூவும் யாரோ ஒருவரின் கைகளில் மறுபடியும் உயிர்பெறும் என்று உம்மாச்சி நினைத்துக் கொண்டாள்.

​அந்த நினைவில் ஒரு சோகம் இல்லை. வாழ்வை முழுமையாக வாழ்ந்து முடித்த ஒருவனின் முகத்தில் இருக்கும் அமைதி இருந்தது.

​”உம்மாச்சி… சாய்ந்த நேரக் கஞ்சி கொண்டு வந்திருக்கேன்” என்று அன்வரின் மனைவி பாத்திமா கையில் ஒரு தட்டுடன் உள்ளே நுழைந்தாள்.

​”ரொம்ப நன்றிம்மா… நீயும் கொஞ்சம் உட்கார்ந்து பேசிட்டுப் போ” என்றாள் உம்மாச்சி, பாத்திமாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு.

​அந்தச் சின்ன வீட்டில் அந்த மாலையின் அமைதியில் மனிதர்களின் அன்பும் பாசமும் ஒரு அரவணைப்பு போல. உம்மாச்சியின் தனிமைக்கு, அந்த அறை முழுவதும் நிறைந்திருந்தது. காலம் எங்கு சென்றாலும் சிலரது தனிமைக்கு  உறவுகளின் நூலறுபடாமல் காக்கப்படுகிற அந்தத் தெருவில் உம்மாச்சியின் ஜன்னல் மட்டும் எப்போதும்போல உலகத்தையே பார்த்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தது..

Series Navigation

பச்சாதாபம்கணபலி -திருவையாற்று வேள்வியில் பிறந்த அகப்பெருங்கவிதை