டீன் கபூர்

​மாலை வெயில் தாழ்ந்த ஒளியில், மஹ்மூத் தனது ஓய்வுபெறும் நாளின் முகத்தில் படிந்திருந்த நிம்மதியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். வீட்டின் திண்ணைக் காற்று சட்டென ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய ஒரு காலத்திற்கு அவரைத் தூக்கிச் சென்றது. வயலூர் வித்தியாலயத்தின் இரும்பு வாசல் முன் அவர் நின்ற அந்த முதல் நிமிடம்… அப்போது அவர் மனதில் ஓடிய அதே படபடப்பு, இப்போது ஓய்வுபெறும் கணத்தில் ஒரு மெல்லிய சுடராய் எஞ்சியிருந்தது.

​அரசாங்க ஆவணங்களின்படி, மஹ்மூத்திற்கு வயது 55. ஆனால், அந்த எண்கள் வெறும் காலக் கணக்கைக் குறிப்பவை அல்ல என்பதை கடந்த ஐந்து வருடங்கள் அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்திருந்தன. வயலூர் கிராமம் அவருக்கு ஒரு பணி இடமாக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; அது காலத்தின் ஓட்டத்தை நிறுத்தி வைத்துவிட்டு, தனக்கென ஒரு பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கிக் கொண்ட வெளி. காலையில் அவர் பாடசாலைக்குச் செல்லும் போது கடந்து செல்லும் பச்சை வயல்களும், பழங்காலத்து பள்ளிவாசலின் நிழலும், தெருவோர மரங்களும் அவர் எழுதும் கவிதைகளில் வார்த்தைகளாக உருமாறிக்கொண்டே இருந்தன.

​”சேர், உங்கள் வரவேற்பில் இருக்கிறோம்” என்று அன்றொரு நாள் அதிபர் வாஹித் புன்னகையுடன் கைகுலுக்கிய ஞாபகம் நிழலாடியது. இன்று வாஹிதும் ஓய்வு பெற்றுவிட்டார்; அவருக்குப் பின் பிரதி அதிபராக இருந்த சமத் இப்போது அதிபர் நாற்காலியில் அமர்ந்துவிட்டார். காலம் எவ்வளவு வேகமாக நகர்கிறது! மனிதர்கள் மாறுகிறார்கள், நாற்காலிகள் மாறுகின்றன, ஆனால் கரும்பலகையில் வெண்கட்டி எழுதும் முதல் வரி மட்டும் மாறுவதே இல்லை.

​பிரிவுபசார விழாவில் சமத் அதிபரும் மாணவர்களும் அவரைச் சூழ்ந்து நின்றபோது, மஹ்மூத் தன் கண்களால் அந்தப் பாடசாலையைச் சுற்றிலும் பார்த்தார். “இந்தப் பாடசாலை என் இரண்டாவது வீடு” என்று அவர் மேடையில் சொன்னபோது, அது வழக்கமான ஒரு பிரிவுரையாக இருக்கவில்லை. மாறாக, தான் கடந்து வந்த பல்கூட்டு வாழ்வின் ஒரு அத்தியாயத்திற்கு அவர் இட்ட முற்றுப்புள்ளி அது.

​வீட்டுக்குத் திரும்பிய பின்,  மோட்டார் சைக்கிளை இழுத்து வைத்துவிட்டு, தனது பழைய மேசையின் முன் அமர்ந்தார். கையில் ஒரு வெற்று நோட்டுப் புத்தகம்.

​மஹ்மூத் யோசித்தார். வாழ்க்கை என்பது அடுத்தடுத்து எழுதப்படும் அத்தியாயங்கள்தானா, அல்லது நாம் எப்போதோ எழுதி முடித்த ஒரு கதையை மீண்டும் மீண்டும் வாசித்துத் தீர்க்கும் பயணமா?

​அவர் பேனாவைத் திறந்தார். ஓய்வுக்குப் பிறகான காலம் என்பது வெறுமையானதல்ல; அதுவரை வாசிக்கப்படாத, அல்லது அவரே தனக்காக எழுதி வைத்துக் கொள்ளத் தவறிய புதிய பக்கங்கள் அவை. மெல்லத் தலை நிமிர்ந்து, மறைந்து கொண்டிருந்த சூரியனைப் பார்த்தபடி முதல் வரியை எழுதத் தொடங்கினார்.

​“இனி காலையில் மணி ஓசை கேட்காது; ஆனால், சொற்களின் வழியே காலம் என்னை மீண்டும் பாடசாலைக்கு அழைத்துச் செல்லும்…”

அவர் எழுதிய அந்த முதல் வரியைப் பார்த்தபடியே மஹ்மூத் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தார். சொற்கள் ஒரு நதியைப் போலத் தமக்கான பாதையைத் தாமே அமைத்துக் கொள்கின்றன. பாடசாலையின் சுவர்களுக்குள்ளும் வகுப்பறைக் கூச்சல்களுக்கு நடுவிலும் கடந்த ஐந்து வருடங்களாக அவர் தேடிய பிரபஞ்சம், இப்போது அந்த வெற்றுத் தாளில் மெல்லப் படரத் தொடங்கியது.

மறுநாள் காலை, வழக்கமான பாடசாலை மணியோசை அவரை எழுப்பவில்லை. மாறாக, வீட்டின் குளிர்ந்த காற்றுக்கும் தொலைவில் கேட்ட பறவைகளின் சத்தத்திற்கும் நடுவே அவர் விழித்தார். கைக்கடிகாரத்தைப் பார்க்காமல் அவர் மெலிதாகச் சிரித்துக் கொண்டார். இனி நேரத்தைக் கணக்கிடும் முட்கள் அவருக்காக ஓட வேண்டிய அவசியமில்லை.

​அவர் தனது வீட்டுத் திண்ணையில் ஒரு சிறிய மேசையைப் போட்டு, தான் சேகரித்து வைத்திருந்த சில பழைய புத்தகங்களையும் கவிதைக் குறிப்புகளையும் அடுக்கிவைத்தார். மாலை நேரத்தில் கிராமத்துச் சிறுவர்கள் சிலர் அந்த வழியே சென்றபோது, வழக்கம் போல தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்துச் சலாம் வைத்துவிட்டு நின்றனர்.

​”என்ன தம்பிஸ்… இன்னைக்கு ஸ்கூல் பக்கம் போகலையா?” என்றார் மஹ்மூத் புன்னகையுடன்.

​அவர்களில் ஒருவன் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான், “சேர்… நீங்க ஸ்கூல்ல இல்லாம இருக்கிற மாதிரி இருக்கு. ஆனா, மாலை நேரத்துல நீங்க இங்க இருக்கிறதால நாங்க சும்மா வந்துட்டுப் போவோம்.”

​மஹ்மூத்தின் நெஞ்சம் லேசானது. வகுப்பறையில் பாடம் நடத்தியபோது கிடைத்த பெருமிதத்தை விட, இந்தச் சிறுவர்களின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் தொடர்ச்சி அவருக்கு நிம்மதியைத் தந்தது. ஆசிரியர் பணி என்பது அரசாங்கம் வழங்கும் ஓய்வூதியத்தோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது மனிதர்களின் மனங்களில் வேரூன்றிவிடும் ஒரு விதை.

​மாலையின் மென்மையான மஞ்சள் வெளிச்சம் திண்ணையில் பரவியது. மஹ்மூத் தன் பேனாவை எடுத்துக் கொண்டு, முந்தைய நாள் எழுதிய அந்த முதல் வரியின் தொடர்ச்சியாக வரிகளைப் பின்னிச் சென்றார்:

​“காலம் நம்மை ஓர் எல்லையில் நிறுத்திவிட்டுப் போய்விடுகிறது என்று நினைக்கிறோம். ஆனால், நாம் விட்டுச் செல்லும் ஒவ்வொரு வரியும் அடுத்த தலைமுறையின் கைகளில் ஏறிப் பயணம் செய்கிறது. பாடசாலை மணி ஓய்ந்துவிட்டது; ஆனாலும் என்ன… என் கையில் இன்னும் மை தீரவில்லை.”

​சூரியன் முழுமையாக மறைந்து இரவின் அமைதி அந்த ஊரைத் தழுவியது. மஹ்மூத் தன் எழுத்துக்களைப் பார்த்துத் திருப்தியுடன் கண்களை மூடிக்கொண்டார். அந்த இரவு அவருக்கு ஒரு முடிவைப் பற்றியதாக இருக்கவில்லை; மாறாக, முடிவில்லாத ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் அமைதியாக இருந்தது.

இரவின் அமைதி மெல்ல ஆழமாகிக் கொண்டே சென்றது. நைற் மின்குமிழ் ஒளியின் நீல வெளிச்சத்தில் மஹ்மூதின் நோட்டுப் புத்தகம் மட்டும் தனியாகப் பிரகாசித்தது. கவிதைகளும் நினைவுகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து அவருக்குத் தூக்கத்தைக் தொலைத்திருந்தன.

​அவர் தனது கடந்த கால வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்தார். மருதமுனையின் உப்புக் காற்றும், தென்னஞ்சோலைகளும், பாடசாலை மாணவர்களின் குதூகலச் சிரிப்புகளும், அவர் எழுதிய கவிதைகளின் வரிகளும் அலை அலையாக வந்து போயின. ஆசிரியர் அறையில் குடித்த டீ, மாணவர்களுடன் பகிர்ந்துகொண்ட சிறு பொய்களும் உண்மைகளும், கரும்பலகையில் வெள்ளைச் வெண்கட்டியால் தீட்டப்பட்ட வரைபடங்களும்… அத்தனையும் ஒரு சினிமாவின் காட்சிகளைப் போல மனத்திரையில் ஓடி மறைந்தன.

​’எழுதப்படாத பக்கங்கள் இன்னும் எவ்வளவோ இருக்கின்றன’ என்று அவர் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டார்.

​அடுத்த சில நாட்களில், மஹ்மூத்தின் திண்ணை ஒரு சிறிய கிராமத்து நூலகமாகவும் இலக்கியக் கூடமாகவும் மாறத் தொடங்கியது. மாலையானால் போதும், கிராமத்து இளைஞர்களும் வாசிப்பு ஆர்வம் கொண்ட மாணவர்களும் அங்கே வரத் தொடங்கினர். சில கவிதைகளைப் பற்றிய விவாதங்கள் நடந்தன; சில வேளைகளில் மஹ்மூத் தனது பழைய அனுபவங்களைச் சொல்லிச் சிரித்தார். வயலூர் கிராமம் அவரை ஒரு ஓய்வுபெற்ற ஆசிரியராக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அவர்களின் பண்பாட்டு அடையாளமாகவும், அறிவுத் தந்தை போலவும் மதிக்கத் தொடங்கியது.

​ஒரு நாள் மதியம், தூறல் போட்டுக் கொண்டிருந்த அமைதியான நேரத்தில், மஹ்மூத் தனது மேசையைச் சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார். அப்போது பழைய காகிதங்களுக்கு நடுவிலிருந்து அவர் பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதிய ஒரு கவிதையின் சிதைந்த கையெழுத்துப் பிரதி கையில் சிக்கியது.

​’குரோட்டான் அழகி’ நியாபகம் வந்தது. தன் முதல் நூலின் வெளியீட்டு விழா, அன்றைய இளமைப் பித்து, எழுத்தின் மீது கொண்ட தீராத மோகம்… அத்தனையும் ஒரு கணத்தில் உயிர்த்தெழுந்தன.

​அவர் அந்தப் பழைய தாளைப் பார்த்தபடி மெதுவாகப் புன்னகைத்துக் கொண்டார். காலம் மாறலாம்; வயது ஏறலாம்; ஆனால், ஒரு கலைஞனுக்குள் இருக்கும் குழந்தை மனம் மட்டும் எப்போதுமே மாறுவதில்லை. அவர் மீண்டும் பேனாவை எடுத்தார். அந்த மழையின் மெல்லிய சத்தத்திற்கு மத்தியில், அவரது கைகள் தாளில் ஓடின:

​“காலம் நம்மை வயோதிபத்திற்கு அழைத்துச் செல்லலாம்; ஆனால், சொற்கள் ஒருபோதும் முதுமையடைவதில்லை. நாம் விட்டுச் செல்லும் ஒவ்வொரு வரியும், எதிர்காலத்தின் வெளிச்சத்தில் புதிய கதைகளைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும்.”

​ஜன்னல் வழியே வீசிய குளிர்ந்த காற்று அவரது நரைத்த முடியைத் தடவிக் கொடுக்க, மஹ்மூத் நிறைவான ஒரு பெருமூச்சுடன் தன் உலகத்திற்குள் ஆழ்ந்தார்.

மழை நின்ற பின்பும் அந்த மாலையின் ஈரப்பதம் கிராமத்தின் மீது மெல்லிய போர்வையாகப் படர்ந்திருந்தது. திண்ணையை விட்டு எழுந்து உள்ளே சென்ற மஹ்மூத், ஒரு கோப்பைக் சூடான தேநீருடன் மீண்டும் தன் மேசையின் முன் வந்து அமர்ந்தார். தேநீரின் ஆவிக்கு நடுவே, ஜன்னல் வழியே தெரிந்த வானம் நட்சத்திரங்களால் மின்னத் தொடங்கியிருந்தது.

​வாழ்வின் இந்தத் தருணம் அவருக்கு மிக அபூர்வமானதாகத் தோன்றியது. அலைச்சல்களும் பொறுப்புகளும் நிறைந்த பணி வாழ்க்கையில் கிடைக்காத ஒரு பிரத்தியேக சுதந்திரம் இப்போது அவரிடம் இருந்தது. யாருக்காகவும் மணியைப் பார்த்து ஓட வேண்டியதில்லை; எந்தப் பாடத்திட்டத்தையும் காலக்கெடுவுக்குள் முடித்துக்கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இந்த மௌனமும் தனிமையும் அவருக்குப் புதியதொரு பரிமாணத்தைக் கொடுத்தன.

​அவர் தேநீரைக் குடித்து முடித்துவிட்டு, தன் மேசையிலிருந்த பழைய நோட்டுப் புத்தகத்தை மெல்லத் திறந்தார். பல வருடங்களாக அவர் எழுதிச் சேர்த்த கவிதைகளும், குறிப்புகளும், இப்போது உருவாகிக் கொண்டிருக்கும் புதிய கதைகளும் அந்தத் தாள்களில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு கலைஞனின் உண்மையான செல்வம் அவனது நாட்குறிப்புகளும் பேனாவும்தான் என்பதை அவர் மீண்டும் ஒருமுறை உணர்ந்தார்.

​மறுநாள் காலையில், வழக்கம் போல விடியற்காலையில் விழித்தெழுந்த மஹ்மூத், வீட்டின் முன்புறத் திண்ணையைப் பெருக்கி துடைத்துச் சுத்தப்படுத்தினார். அப்போது அவரின் நண்பரும் கிராமத்து இலக்கிய ஆர்வலருமான முஸ்தபா அங்கே வந்தார். கையில் ஒரு தேநீர்க் கோப்பையுடன் இருவரும் திண்ணையில் அமர்ந்தனர்.

​”என்ன மஹ்மூத் சேர்… ஓய்வு காலம் எப்படிப் போகுது? சலிப்பா இருக்கா இல்ல நிம்மதியா இருக்கா?” என்று சிரித்தபடியே கேட்டார் முஸ்தபா……….

•••

டீன் கபூர்

Series Navigation

வெற்றிடம்6.மாவடு கண்ணல்லவோ