– ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்
மரம் காய்ந்து வர்ணம் பூச்சிகள் உரிந்து ஆங்காங்கே விரிசல் விட்டிருந்த அந்த மர நாற்காலி முஹாவின் அப்பா காலத்துச் சொத்து. வீட்டின் மாடி அறையில் தேவையற்ற பொருட்கள் குவியும் மூலையில் அது தனித்து நின்றது. அதன் நாலு கால்களில் ஒன்று சற்றுச் சாய்வாக இருந்ததால் யாராவது அமர்ந்தால் மெலிதாகச் சப்பாணி தட்டும். பத்து வயது சிறுவனான அஸ்லமுக்கு அந்த நாற்காலி மீது அலாதியான பிரியம்.
மாலை நேரக் குளிர்ந்த காற்று வீசும்போது அஸ்லம் பள்ளிப் பையை தூக்கி எறிந்துவிட்டு, நேராக மாடிக்கு ஓடிவிடுவான். அங்கே அந்தப் நாற்காலியில் அமர்வது அவனுக்கு ஒரு தனி உலக அனுபவம்.
அன்று சனிக்கிழமை. வானம் சற்று மேகமூட்டமாக இருந்தது. உம்மா ஆத்திமா கீழே சமையலறையில் கறிவேப்பிலை தாளிக்கும் வாசனை மாடி வரை மிதந்து வந்தது. அஸ்லம் வழக்கம்போல அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் வீட்டின் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த தொலைதூரத் தென்னை மரங்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
”அஸ்லம் கீழே வா.. டீ குடிக்கலாம்” என்று தாயின் குரல் கீழே இருந்து எதிரொலித்தது.
”இதோ வர்றேன்ம்மா” என்று கத்தியவன் எழுந்திரிக்க முயன்றான். அந்த விநாடி விசித்திரமானதொரு நிகழ்வு அரங்கேறியது.
வழக்கமாகச் சாய்ந்து கிடக்கும் நாற்காலியின் கால்கள் திடீரென திடம்பெற்றன. அறையின் சுவர்கள் மெல்லக் கரையத் தொடங்கின. வீட்டின் மேற்கூரை மறைந்து, நீல வானம் விரிந்தது. காற்றில் ஒரு விவரிக்க முடியாத நறுமணம் பரவியது. அஸ்லம் நடுங்கினான். அவன் கைகள் நாற்காலியின் கைப்பிடியைக் கெட்டியாகப் பற்றிக் கொண்டன. நாற்காலி மெல்ல மிக மெல்ல நிலத்திலிருந்து மேலே எழும்பத் தொடங்கியது.
”உம்மா…” அவனது தொண்டைக்குள் குரல் சிக்கியது. பயத்திற்குப் பதிலாக ஒரு சிலிர்ப்பூட்டும் வியப்பு அவனை ஆட்கொண்டது. அந்தப் நாற்காலி அவனது சொந்த கற்பனையின் ரதமாய் மாறிவிட்டது.
நாற்காலி மேகங்களை ஊடுருவிச் சென்றது. கீழே பார்த்தால், அவர்கள் வாழ்ந்த சிறிய கிராமம் ஒரு தீப்பெட்டி போலச் சிறியதாகத் தெரிந்தது. தெருக்கள் நூல் இழைகள் போல் வலைபோலப் பரவியிருந்தன. காற்று அவனது முகத்தில் பலமாக மோதியது. குளிர்காற்றில் காதுகள் கூச்சம்ப்பட்டன.
அவன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலி இப்போது ஒரு பறப்பதைப் போல லேசாக இருந்தது.
”நான்… நான் பறக்கிறேனா?” அஸ்லம் தன் கால்களைத் தொங்கவிட்டுப் பார்த்தான். கீழே நீல நிறக் கடலும் வெண்மேகக் கூட்டங்களும் மட்டுமே தெரிந்தன.
திடீரென நாற்காலி ஒரு திசையில் வேகமாகத் திரும்பியது. திசைகள் மாறிய அந்த வேகத்தில் அஸ்லம் சற்றே நிலைதடுமாறினான். முன்நோக்கிப் பார்த்தபோது மாபெரும் மணல் குன்றுகளும் சூரியனின் தங்க ஒளியில் ஜொலிக்கும் பரந்த பாலைவனமும் அவனுக்குக் கீழே விரிந்திருந்தன.
நாற்காலி அப்படியே ஒரு மணல் புயலின் மடியில் மிதந்து இறங்கியது. அஸ்லம் தன் அப்பா அவனிடம் அடிக்கடி சொல்லும் அரேபியக் கதைகளை நினைத்துக் கொண்டான். இது நிஜமா அல்லது அவனது பகற்கனவா? அவனால் நம்ப முடியவில்லை. காற்றில் பறந்த மணல் துகள்களின் உராய்வு அவனுக்கு நிஜமாகவே குளிர்ச்சியையும் வியப்பையும் தந்தது.
பாலைவனத்தைக் கடந்த நாற்காலி அடுத்த விநாடி அடர்ந்த காடுகளின் மீது பறந்தது. அங்கே பிரம்மாண்டமான நதிகள் வெள்ளி நாடாக்கள் போல ஓடிக்கொண்டிருந்தன. மரங்களின் உச்சியில் குரங்குகள் கவலையின்றித் தாவின.
நாற்காலி மெல்லத் தாழ்ந்து, ஒரு பெரிய ஆற்றங்கரையில் நின்றது. அங்கே ஒரு சிறிய படகுத்துறை இருந்தது. கரையோரத்தில் நின்ற ஒரு வயதான மனிதர் வெண்ணிற நீண்ட தாடியுடன், கிழிந்த அங்கியணிந்து கையில் ஒரு விளக்குடன் நின்றார். அவர் முஹாவின் கற்பனையில் உதித்த ஒரு மனிதரைப் போலத் தோன்றியது.
”அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் சிறுவனே,” என்றார் அவர் மெல்லிய குரலில். அஸ்லம் வாயடைத்துப் போய் அமர்ந்திருந்தான்.
”பெரியவரே… இது எங்குள்ள இடம்?” என்று அஸ்லம் தயக்கத்துடன் கேட்டான்.
”இது உலகங்களின் சந்திப்பு அஸ்லம். மனிதனின் மனம் எங்கு பயணிக்கிறதோ, அங்கு இந்த நாற்காலி உன்னை அழைத்துச் செல்லும். நினைவில் கொள், ஒரு பயணத்திற்கு ஒரு எல்லை உண்டு. சூரியன் மறையும் முன் நீ உன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்,” என்றார் அந்த முதியவர்.
அஸ்லம் பேச முயன்றான். அதற்குள் அந்த முதியவர் காற்றில் கரைந்து போவது போல மறைந்தார். நாற்காலி மீண்டும் ஒருமுறை சுழன்று, காற்றைக் கிழித்துச் பறக்கத் தொடங்கியது.
இந்த முறை அதன் களம் முற்றிலும் மாறியது. பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள், பனி பெய்யும் வீதிகள், வெளிச்சம் நிறைந்த கடைகள். மக்கள் பல வண்ண உடைகளில் அவசரமாக நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். ஐரோப்பிய வீதி போன்றதொரு தோற்றம். ஆங்கிலப் பெயர்கள் எழுதிய பலகைகள் மின்னின. அஸ்லம் தன் நாற்காலியில் அமர்ந்தபடியே அந்த நகரின் சத்தங்களைக் கேட்டான். கார்களின் ஹார்ன் சத்தங்கள், கடிகாரக் கோபுரத்தின் மணி ஓசை எல்லாமே ஒரு இசையாக ஒலித்தன.
வானம் இருட்டத் தொடங்கியது. ஆரஞ்சு நிறமும் கருநீலமும் கலந்த மாலை வானம் மெல்ல மங்கத் தொடங்கியது. அஸ்லமின் உள்ளத்தில் லேசான பயம் குடிகொண்டது. அப்பா சொன்ன கதைகள் நினைவுக்கு வந்தன. “விளக்கு வைக்கிற நேரத்துல வீட்ல இருக்கணும்” என்று உம்மா சொல்வது அவன் காதுகளில் ஒலித்தது.
”நாற்காலியே… தயவுசெய்து என்னை வீட்டுக்குக் கொண்டு போ,” என்று அவன் மனதுக்குள் கெஞ்சினான்.
அவனது எண்ணத்தின் வேகத்தைப் புரிந்து கொண்டதைப் போல நாற்காலி அதிவேகமாகப் பின்னோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கியது. மேகங்கள் வேகமாகப் பின்னோக்கி ஓடின. நிலம், காடுகள், பாலைவனம், நதிகள் எல்லாமும் ஒரு விநாடியில் கண்முன்னே மறைந்து மீண்டும் அவனது கிராமத்தின் உச்சித் தோற்றம் கண்ணில்பட்டது.
சூரியன் முழுமையாக மறையும் தறுவாயில், நாற்காலி மெல்ல மிதந்து வந்து மாடி அறையின் அதே மூலையில் சாய்வான கால்களுடன் கச்சிதமாக அமர்ந்தது.
அறையின் சுவர்கள் பழையபடி மாறின. ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த தென்னை மரங்கள் அதே அமைதியுடன் நின்றன.
”அஸ்லம் எத்தனை முறை கத்துறது? டீ ஆறிப் போச்சு, வந்து குடி” என்ற தாயின் சத்தம் கீழே இருந்து இப்போது இன்னும் தெளிவாகக் கேட்டது.
அஸ்லம் நாற்காலியிலிருந்து மெல்ல எழுந்தான். அவனது கால்கள் லேசாக நடுங்கின. அவன் தன் சட்டையைத் தட்டிவிட்டு, தரையைத் தொட்டுப் பார்த்தான். எல்லாமே சாதாரணமாகத்தான் இருந்தது. அவனது முகத்தில் ஒரு விவரிக்க முடியாத புன்னகை பூத்தது.
அஸ்லம் மாடியிலிருந்து கீழே ஓடிவந்தான். சமையலறையில் ஆத்திமா சூடான டீயைக் குவளையில் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார்.
”ஏன்மா இவ்வளவு நேரம் மாடியில என்ன பண்ணிட்டு இருந்த?” என்று கேட்டபடியே டீ குவளையை வாங்கினான்.
”ஒன்றுமில்லையும்மா… சும்மா ஜன்னல் வழியா வெளிய பார்த்துகிட்டு இருந்தேன்,” என்றான் அஸ்லம், தன் கண்களில் மின்னிய ஒளியை மறைக்க முயன்றபடி.
ஆத்திமா மகனின் தலையைத் தடவிக்கொடுத்தாள்.
“நீயும் உங்க அப்பாவைப் போலத்தான். சின்ன வயசுல அவரும் அப்படித்தான் அந்த நாற்காலியில உட்கார்ந்துகிட்டு உலகத்தையே சுத்துறதா கற்பனை பண்ணிப் பேசுவார்.”
அஸ்லம் திடுக்கிட்டான்.
“அப்பாவும் இந்த நாற்காலியில…?”
”ஆமாம். அது உங்க அப்பா அதுதான் எங்க மாமா சொந்தமா செஞ்சது. அவரோட சாகசக் கதைகள் எல்லாம் அதுலதான் இருக்கும்.”
அஸ்லம் புன்னகைத்தான். அந்த மர நாற்காலி மரத்தால் ஆனது இல்லை. அது தலைமுறைகளைக் கடந்து மனிதனின் கற்பனைக்குச் சிறகடிக்கும் ஒரு மாயத் தளம் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். அடுத்த முறை எப்போது மாடிக்குச் செல்வோம் என்ற ஏக்கம் அவனது மனதிற்குள் ஓடியது.
……
மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை விடுமுறை நாள் என்பதால் அதிகாலையிலேயே வீட்டின் சூழல் அமைதியாக இருந்தது. அஸ்லமின் தந்தை இப்ரா வழக்கம்போல் தன் கடிகாரத்தை சரிபார்த்துக் கொண்டும், செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டும் ஹாலில் அமர்ந்திருந்தார். தாயார் ஆத்திமா வீட்டைப் பெருக்குவதில் மும்முரமாக இருந்தார்.
அஸ்லமிற்கு நேற்றைய நிகழ்வு ஒரு கனவு போலவும், அதே சமயம் மறுக்க முடியாத நிஜம் போலவும் உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அவன் தன் அறைக்குச் சென்று, அப்பா பயன்படுத்திய மேஜையின் டிராயரைத் திறந்தான். அங்கே பல வருடங்களாக யாரும் தொடாத ஒரு சிறிய தோல் அட்டைப் புத்தகம் இருந்தது. அது அப்பா எழுதிய டைரி.
அவன் அந்த டைரியின் பக்கங்களைப் புரட்டினான். அப்பாவின் கை எழுத்துக்கள் சற்று வளைந்து நெளிந்து கம்பீரமாக இருந்தன. ஒரு பக்கத்தில் அவர் எழுதியிருந்தது அஸ்லமின் கண்களை ஈர்த்தது.
”என் வாழ்நாளில் நான் கண்ட உண்மைகளில் இதுவும் ஒன்று. இந்த உலகத்தின் எல்லைகள் நமது கண்களால் நிர்ணயிக்கப்பட்டவை அல்ல, நமது கற்பனையால் விரிக்கப்படுபவை. மாடியில் உள்ள அந்த நாற்காலி சாதாரணமானதல்ல. அதற்கு உயிர் உண்டு. அது என்னைச் சிறு வயதில் புதிய நகரங்களுக்கும், பாரசீகக் காடுகளுக்கும், அந்த காலத்து பவளப்பாறைகளுக்கும் கூட்டிச் சென்றிருக்கிறது. ஒரு நாள் என் பேரன் இந்த நாற்காலியில் அமரும்போது, அது அவனுக்கும் அதன் பயணப் பாதையைக் காட்டும்…”
அஸ்லம் அதிர்ந்துபோய் நின்றான். “அப்பாவுமா… அப்பாவும் இதே நாற்காலியில்தான் பயணம் செய்திருக்கிறாரா?” அவனது இதயத் துடிப்பு அதிகரித்தது. அவனுக்குள் இருந்த சிறு சந்தேகம் கூட இப்போது முழுமையாக மறைந்து, அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாக மாறியது.
மாலை வேளையில் வீட்டின் மற்றவர்கள் வேலைகளில் பிஸியாக இருந்தபோது அஸ்லம் மெல்லப் படிகளில் ஏறி மாடி அறைக்குச் சென்றான்.
அறைக்குள் நுழைந்ததும், அந்த மர நாற்காலி அவனுக்காகக் காத்திருப்பது போலத் தோன்றியது. அதன் மீது படிந்திருந்த லேசான தூசியை அவன் தன் கையால் துடைத்தான். சற்றும் தயங்காமல் அதில் சென்று அமர்ந்தான்.
இந்த முறை அவனுக்குப் பயம் இல்லை. அடுத்த உலகம் எப்படிக் காட்சியளிக்கும் என்ற ஆவலும் தவிப்பும் மட்டுமே இருந்தன. அவன் நாற்காலியின் கைப்பிடியை லேசாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு புதிய இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்று மனதுக்குள் நினைத்தான்.
சில விநாடிகளில் காற்று மாறியது. நேற்றைய குளிர் காற்றில் இருந்து இது முற்றிலும் மாறுபட்டது. கடுமையான வெப்பமும், அதே நேரம் முகத்தைத் தழுவிய வறண்ட மணல் காற்றும் வீசத் தொடங்கின.
அஸ்லம் தன் கண்களைத் திறந்தான். அவன் வியந்து போனான். இப்போது அவன் ஒரு மாபெரும் பாலைவனத்தின் நடுவே நின்றுகொண்டிருந்தான். வானத்தில் கோடிக்கணக்கான நட்சத்திரங்கள் ஒரு வைர மாலை போல மின்னிக் கொண்டிருந்தன. நிலவு பால் வெள்ளை நிறத்தில் பிரகாசமாக எரிந்தது. தொலைவில் சில ஒட்டகங்கள் வரிசையாக நடந்து செல்வது தெரிந்தது.
”இது அரேபியப் பாலைவனமா?” முணுமுணுத்தான் அஸ்லம்.
திடீரென அவனது நாற்காலி நிலத்தில் இருந்து சில அடிகள் மேலே எழும்பி, ஒட்டகங்களின் அணிவகுப்புக்கு இணையாக அந்த வெண்மணல் கடலில் மெல்ல மிதந்து சென்றது. அந்த அமைதியான இரவில், மணல் துகள்கள் காற்றில் உரசுவது ஒரு மெல்லிய சங்கீதம் போலக் கேட்டது.
அப்போது, தூரத்தில் ஒரு பெரிய நெருப்பு எரிவது போன்ற வெளிச்சம் தெரிந்தது. அந்த நெருப்பைச் சுற்றி சில மனிதர்கள் பாரம்பரிய உடைகளில் அமர்ந்து எதையோ பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். நாற்காலி அவர்களை நோக்கி மெல்ல இறங்கியது. அஸ்லம் தன் மூச்சுத் திணறலை அடக்கிக் கொண்டு கவனித்தான்.
அவர்கள் அரபு மொழியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவனுக்கு முழுமையாகப் புரியவில்லை என்றாலும், அவர்கள் பழங்காலத்து நாடோடிகள் என்பது மட்டும் அவனுக்குப் புரிந்தது. அவர்களில் ஒரு வயதான நபர் அஸ்லமைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். அவர் கையில் ஒரு சிறிய மண்பாண்டம் இருந்தது. அதில் இருந்து எழும் நறுமணம் அந்தப் பாலைவனக் காற்றைக் கூட தூக்கலாக மாற்றியது.
”வரவேற்கிறோம், வழிதவறிய சிறுவனே” என்றார் அந்தப் பெரியவர் தன் பார்வையின் மூலமாகவே.
அஸ்லம் பதில் பேச முற்படும் முன்னரே, நாற்காலி அங்கிருந்து மீண்டும் மெல்ல மேலே எழும்பத் தொடங்கியது. அந்த பாலைவனக் களம் மறைந்து, அடுத்த மாயம் அவனுக்காகக் காத்திருந்தது.
காற்றின் வேகம் மாறியது. இப்போது காதுகளில் கடல் அலைகளின் ஓசை கேட்கத் தொடங்கியது. உப்புக்காற்று அவனது நாசியைத் தாக்க, அவன் தன் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான்.
அவன் ஆச்சரியத்தின் உச்சத்திற்குக் சென்றான். அவன் அமர்ந்திருந்த நாற்காலி இப்போது நீலக்கடலின் ஆழத்தில், தண்ணீருக்குள் மிதந்து கொண்டிருந்தது. வியக்கத்தக்க வகையில் அஸ்லமுக்கு மூச்சுத் திணறல் ஏற்படவில்லை. அவன் தண்ணீருக்குள் இருப்பது போலவே இருக்கவில்லை. ஒரு மாயக் கண்ணாடிப் பெட்டிக்குள் அமர்ந்திருப்பது போலச் சுற்றியுள்ள காட்சிகளைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.
பல்வேறு வண்ணங்களில் மீன்கள் அவனது நாற்காலியைச் சுற்றிக் கூட்டமாக நீந்திச் சென்றன. மாபெரும் திமிங்கலங்கள் கம்பீரமாகப் பக்கத்தில் கடந்தன. கடலுக்கு அடியில் ஒளிவீசும் பவளப்பாறைகள் அவனுக்கு இரவின் விளக்குகளைப் போலக் காட்சியளித்தன.
”இது எப்படி சாத்தியம்? தண்ணீருக்குள்ளயும் இந்த நாற்காலி வருமா?” அஸ்லம் தன் கண்களைத் தானே நம்ப முடியவில்லை.
அந்த நீல உலகத்தில், ஒரு சிறிய கடல் குதிரை அவனது நாற்காலியின் காலில் வந்து அமர்ந்து கொண்டது. அது ஏதோ பேச முயல்வது போலத் தலையை ஆட்டியது. அஸ்லம் சிரித்துவிட்டான். அவனது கவலைகளும் பயமும் முழுமையாக வடிந்துவிட்டன. இந்த உலகத்தில் தனக்குக் கிடைத்த இந்த அற்புதக் பொக்கிஷம் அவனுக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.
கடலின் ஆழம் செல்லச் செல்ல வெளிச்சம் குறையத் தொடங்கியது. சுற்றியுள்ள சூழல் மங்கலாக மாறியது. மீண்டும் தன் தாயின் நினைவு அவனுக்கு வந்தது.
“இந்த முறையும் நாம் நேரத்திற்கு வீடு திரும்ப வேண்டும்” என்று நினைத்த மாத்திரத்தில், நாற்காலி மின்னல் வேகத்தில் மேலெழுந்து நீர்ப் பரப்பைத் தாண்டி வானத்திற்குச் சென்றது.
மாலை நேரத்தில் அஸ்லம் தனது மாடி அறையிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தபோது, அவனது முகம் வழக்கத்தை விட அதிக பொலிவுடன் இருந்தது. அவனது கண்களில் ஒரு தனித்த ஒளிர்தல் இருந்தது.
ஹாலில் அமர்ந்திருந்த தந்தை இப்ரா தன் மகனை உற்று நோக்கினார். கடந்த இரண்டு நாட்களாக அஸ்லம் வழக்கத்தை விட அதிக நேரத்தை மாடியில் செலவிடுவதைக் கவனித்த அவர், தன் மகனிடம் பேச முடிவு செய்தார்.
”அஸ்லம், இங்க வாப்பா,” என்றார் இப்ரா.
அஸ்லாம் சற்று தயக்கத்துடன் தந்தையின் அருகில் சென்று நின்றான்.
“என்னப்பா?”
”நீ அடிக்கடி அந்த மாடிக்கு ஏன் போற? அங்க என்ன இருக்கு?” என்று கேட்டார் இப்ரா. அவரது குரலில் கண்டிப்பை விட ஒரு தந்தையின் பாசமும் கவலையும் கலந்திருந்தது.
அஸ்லம் என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் விழித்தான். அப்பா டைரியில் எழுதியது போல பெரியவர்களிடம் இந்த மாய நாற்காலியைப் பற்றிச் சொன்னால் அவர்கள் நம்புவார்களா? அல்லது தன்னை பைத்தியக்காரன் என்று நினைப்பார்களா?
”சும்மாதான்ப்பா… அங்க காத்து நல்லா இருக்கும், அதான் உக்காந்து படிப்பேன்,” என்றான் அஸ்லம்.
இப்ரா தன் மகனின் தோளில் கையை வைத்து மென்மையாகப் புன்னகைத்தார்.
“உனக்குத் தெரியுமா அஸ்லம்? நான் சிறுவனா இருக்கும்போது என் வாப்பாவும் இப்படித்தான் அந்த மாடி அறையில மணி கணக்கா உக்காந்திருப்பார். நான் கேக்கும்போதெல்லாம்
‘நான் உலகத்தைச் சுத்திட்டு வர்றேன்’ம்பார். அப்ப எனக்கு அது ஜோக்காப் பட்டுது. ஆனா இப்போ உன்னைப் பார்க்கும்போது, நம் குடும்பத்துல இருக்கிற அந்த விசித்திரமான கற்பனை உனக்கும் வந்திருக்குனு புரியுது.”
அஸ்லம் ஆச்சரியத்துடன் தந்தையைப் பார்த்தான்.
“வாப்பாவும் அந்த நாற்காலியில…?”
”ஆமாம். என் சிறு வயதில் நானும் பலமுறை அதில் உட்கார்ந்து மாயம் செய்ததாக நம்பியிருக்கிறேன். வயதாக ஆக, அந்த மாயத்தை நாம் மறந்துவிடுகிறோம், அல்லது நமது பொறுப்புகள் அதை நம்மிடமிருந்து மறைத்துவிடுகின்றன. உனக்கு இன்னும் அந்த கற்பனை சக்தி குறையலனு நினைக்கிறேன்,” என்றார் இப்ரா .
தந்தையின் வார்த்தைகள் அஸ்லமுக்கு மிகப்பெரிய ஆறுதலைத் தந்தன. தன் குடும்பத்தின் பாரம்பரியம் இது என்பதை அவன் அப்போதுதான் முழுமையாக உணர்ந்துகொண்டான்.
நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன. அஸ்லம் வார இறுதி நாட்களில் தவறாமல் மாடி அறைக்குச் செல்வதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். அந்த மர நாற்காலி அவனது சிறந்த நண்பனாகிவிட்டது.
ஒரு நாள் அவன் அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தபோது, அது அவனிடம் பேசத் தொடங்கியது போல ஒரு தோற்றம் ஏற்பட்டது. குரல் இல்லை, மனதிற்குள் ஒரு செய்தி ஒலித்தது. ‘அஸ்லம் உலகின் எந்த மூலைக்கும் உன்னை என்னால் சுமந்து செல்ல முடியும். ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையின் கடமைகளையும் நீ மறந்துவிடக் கூடாது.’
அஸ்லம் தன் தலையை ஆட்டினான். அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது. நாற்காலி அளிக்கும் மாயங்கள் அவனது மனதிற்கு உற்சாகத்தைக் கொடுத்தாலும் அவனது நிஜ வாழ்க்கையான படிப்பு, குடும்பம், நண்பர்கள் ஆகியவையும் சமமாக முக்கியம் என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்.
வருடங்கள் கடந்தன. அஸ்லம் வளர்ந்து பெரியவனானான். பள்ளியை முடித்து கல்லூரிக்குச் செல்லும் காலம் வந்தது. அவனது அறைப் பொருட்கள் பல மாறின. அவனது மேஜை மாறியது, படுக்கை மாறியது. மாடி அறையின் மூலையில் இருந்த அந்த மர நாற்காலி மட்டும் எதையுமே மாற்றாமல் அப்படியே இருந்தது.
ஒரு நாள் மாலை, தன் கல்லூரிப் படிப்பிற்காக வெளியூர் செல்லத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த அஸ்லம் தன் பயணத்திற்கு முன்பாக அந்த மாடி அறைக்குச் சென்றான்.
அங்கு சென்று அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். முன்பைப் போல இப்போது அது உடனடியாகப் பறக்கவில்லை. அவனது மனம் கடந்த கால நினைவுகளில் மூழ்கியது. அதுவரை தான் கண்ட பாலைவனங்கள், கடல்கள், வானங்கள் எல்லாமே கண்முன்னே நிழலாடி மறைந்தன.
அஸ்லம் நாற்காலியின் கைப்பிடியைத் தொட்டுத் தடவிக்கொடுத்தான்.
“நன்றி நண்பா… நீ எனக்குக் கற்பனையின் எல்லையற்ற உலகைக் காட்டியிருக்கிறாய். நான் எங்கிருந்தாலும் உன்னை மறக்க மாட்டேன்,” என்று மனதுக்குள் கூறினான்.
அவன் மாடியிலிருந்து கீழே இறங்கி வரும்போது, அந்த அறை அமைதியாக அவனுக்கு விடைகொடுத்தது. அந்த நாற்காலி எதிர்காலத்தில் தன் குடும்பத்தின் அடுத்த தலைமுறைக்காகக் காத்து நிற்பதை உணர்ந்து, அஸ்லமின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை மலர்ந்தது. கற்பனை மனிதனை எப்போதும் சிறகடிக்க வைக்கும் என்ற பேருண்மையுடன் அவனது பயணம் தொடர்ந்தது.