இரா.பவித்ரா
காகிதத்தில் சிந்திய மழையின் துளிகள்,
வார்த்தைகளாக மாறிக் காத்திருக்கின்றன…
ஒரு வாசகனின் பார்வைக்காக அல்ல,
காலத்தின் மௌனத்தைப் பேசுவதற்காக!
பூட்டி வைத்த கதவுகளின் பின்னே
தூங்கி வழியும் பழமையான திண்ணை,
இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறது
தாத்தா சொல்லிப்போன கதைகளையும்,
யாரோ விட்டுச்சென்ற சிரிப்பொலிகளையும்.
நகரத்தின் இரைச்சலில் தொலைந்துபோன அமைதியை
நாம் கவிதைகளில் தேடுகிறோம்; ஆனால்,
கவிதையோ மனிதனின் தொலையாத
ஈரத்தைத் தேடுகிறது.
விதைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு சொல்லும்
விருட்சமாக வேண்டியதில்லை,
ஒரு கணப் பொழுதேனும் யாருடைய மனதிலோ…
ஒரு துளி கண்ணீரையோ
சிறிய புன்னகையையோ
பூக்கச் செய்தால் போதும்— அதுவே
இக்கவிதையின் உயிர்த்தெழல்!