– ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்
கொழும்பின் நவீன வர்த்தக மையமான வேர்ல்ட் டிரேட் சென்டரின் முப்பதாவது மாடி.
டெக் சொல்யூஷன்ஸ் நிறுவனத்தின் குளிர்சாதன அறையில் நீல நிற வெளிச்சம் கண்களைத் தடுத்தது. கணினியின் 27 இன்ச் திரையில் பச்சை நிறப் புள்ளிகள் துடித்துக் கொண்டிருந்தன. அந்தப் புள்ளிகள் ஒரு மென்பொருள் பிழையைக் குறிக்கின்றனவா, அல்லது கிண்ணியா நினைவுகளைத் தாண்டி தனக்கு வெளிநாட்டு விசா கிடைக்காமல் துரத்தும் கனவின் தொடர்ச்சியா என்று பாரூக் யோசித்தான்.
அவனைப் பொறுத்தவரை வாழ்க்கை ஒரு எளிய அல்காரிதம்.
காலை 8.30 மணிக்கு வெல்லவத்தை காபி,
9.00 மணிக்கு லேப்டாப் ஆன்,
மாலை 6.30 மணிக்கு பிக்மி ஆட்டோ,
இரவு அக்குரன சோறு, பின் தூக்கம்.
இந்த வட்டத்திற்குள் ரத்தம், சதை, காதல், பிரிவு போன்ற தேவையற்ற உணர்ச்சிப் பிழைகள் நுழைவதற்கு அவன் அனுமதித்ததே இல்லை.
“பாரூக்…”
குரல் கேட்ட திசையில் திரும்பினான். வந்தவர் நிறுவனத்தின் இயக்குநர் நௌஷாத். வயது ஐம்பது. முகத்தில் எப்போதும் ஒரு கார்ப்பரேட் புன்னகை. கண்களில் மட்டும் லாப நஷ்டக் கணக்குகள் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்.
“சொல்லுங்க நௌஷாத் சார்.”
“அந்த புராஜெக்ட் ஜீரோ ஃபைல்… நேத்து நைட்டே அனுப்பினேனே பார்த்தீங்களா? துபாய் கிளைன்ட் கேட்கிறான். இன்னைக்கு மதியத்துக்குள்ள மீட்டிங் இருக்கு.”
“பார்த்தேன் சார். அதுல ஒரு சின்ன லாஜிக்கல் எரர் இருக்கு. கோட் கூட அது சிங்க் ஆக மாட்டேங்குது. இன்னும் ஒரு நாள் டைம் வேணும்.”
நௌஷாத் தலையை ஆட்டினார். சிரிப்பு மறைந்து முகம் தீவிரமானது. “டைம்லாம் கிடையாது பாரூக். டைம்னா டாலர். நீங்க என்னவோ பெரிய ஐன்ஸ்டீன் மாதிரி யோசிச்சிட்டு இருக்கீங்க. கிளைன்ட்டுக்குத் தேவை அவுட்புட், ஒழிய தியரி இல்லை. இன்னைக்கு மதியத்துக்குள்ள அதை முடிச்சிருங்க.”
நௌஷாத் நகர்ந்தார். பாரூக் மீண்டும் திரையைப் பார்த்தான்.
காலம் என்ற மென்பொருள் நம்மை இயக்குகிறதா, அல்லது நாம் அதை இயக்குகிறோமா? சுவரில் மாட்டியிருந்த டிஜிட்டல் கடிகாரம் 11:45 என காட்டியது. அந்த எண்கள் மின்னும் ஒளியில் அவனது கடந்த காலம் திடீரென ஒரு திரைப்படத்தின் ஃபிளாஷ்பேக் போல குறுக்கிட்டது.
ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு… இதே இலங்கை. ஆனால் இந்த அளவுக்குக் கண்ணாடிக் கட்டிடங்கள் இல்லை. கிண்ணியாவின் குறுகிய சந்து வீடுகள். கடற்கரைக் காற்றில் மிதக்கும் மசாலா மணமும் மாலையில் உதிர்ந்து விழும் பனை ஓலைகளின் சத்தமும் நிறைந்த காலம்.
அப்போது பாத்திமா இருந்தாள்.
பாத்திமா அவனது பல்கலைக்கழகத் தோழி. நண்பர்களை விட சற்று நெருக்கமானவள். கவிதைகள் எழுதுவாள், மழையில் நனைவதை விரும்புவாள், பாரூக்கின் நடைமுறைவாதத்தை எப்போதும் கிண்டல் செய்வாள்.
“நீயெல்லாம் ஒரு ரோபோ பாரூக்! உன்கிட்ட பேசினா மைக்ரோசாப்ட் எக்ஸல் ஷீட்ல பேசுற மாதிரி இருக்கு. எப்போ பாரு லாஜிக், ஃபேக்ட்ஸ், ஃபிகர்ஸ்!” என்று சிரிப்பாள்.
“வாழ்க்கையே லாஜிக்தான் பாத்திமா. அதுல எமோஷனல்ஸை சேர்த்தா சிஸ்டம் கிராஷ் ஆயிரும்” என்பான் பாரூக்.
ஆனால் ஒரு நாள் சிஸ்டம் கிராஷ் ஆனது.
பாத்திமாவின் தம்பி ஒரு உள்நாட்டு விபத்தில் சிக்கியபோது, அவளுக்குத் தேவை பணம் அல்ல ஒரு ஆறுதல் வார்த்தை. பாரூக் அன்றைக்கு ஒரு கொழும்பு இன்டர்வியூவில் பிஸியாக இருந்தான்.
“இப்போ என்னால வர முடியாது பாத்திமா, இன்டர்வியூ முடிஞ்சு கூப்பிடுறேன்” என்றான்.
அந்த இன்டர்வியூவில் அவன் தேர்வானான். வாழ்க்கை அவனிடமிருந்து பாத்திமாவைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டது. அவள் வேறு ஊருக்கு மாற்றலாகிப் போய்விட்டாள். அதன் பிறகு அவள் முகவரியும் கிடைக்கவில்லை, அவனது கைப்பேசியின் அவுட் பாக்ஸும் காலியானது.
பாரூக் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான்.
“இது ஒரு மெமரி லீக்… ரீஸ்டார்ட் பண்ணனும்” என்று தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.
மேஜை மீது வைக்கப்பட்டிருந்த இன்டர்காம் மணி ஒலித்தது.
“சார், உங்களுக்காக ரிசப்ஷன்ல ஒருத்தவங்க வந்திருக்காங்க. உங்க பெயர் சொல்லி கேட்கிறாங்க” என்றார் ரிசப்ஷனிஸ்ட்.
“யார்?”
“பெயர் சொல்லலை. ஆனா உங்களைத்தான் பார்க்கணும்னு உறுதியா நிக்கிறாங்க. அப்பாயிண்ட்மென்ட் இல்லாம உள்ள விட முடியாதுன்னு சொன்னேன். ஆனா அவங்க உங்களோட நண்பர்னு சொல்றாங்க.”
பாரூக்கிற்குக்கோபம் வந்தது.
“இது என்ன கேளிக்கை? வொர்க்கிங் ஹவர்ஸ்ல யாரு வர்றது? அனுப்பி விடுங்க.”
“இல்ல சார்… அவங்க ஒரு கடிதம் கொடுத்தாங்க. இதைப் பார்த்தா உங்களுக்குப் புரியும்னு சொன்னாங்க.”
ஐந்து நிமிடம் கழித்து ரிசப்ஷனிஸ்ட் கொண்டு வந்த அந்த வெள்ளை நிற உறையை பாரூக் வாங்கினான். அதன் மேல் அவனது கையெழுத்தில்.
‘பாரூக்கிற்கு. அவனது எதிர்காலத்திலிருந்து…’
என்று எழுதியிருந்தது.
இதயம் ஒரு நொடி நின்று துடித்தது. இந்த எழுத்து… பாத்திமாவின் எழுத்து இல்லை. இது அவனுடைய சொந்தக் கையெழுத்து! அவன் எப்போது இதை எழுதினான்?
உறையைப் பிரித்தான். உள்ளே ஒரு சிறு காகிதம் இருந்தது. அதில் ஒரே ஒரு வரி மட்டும் அச்சிடப்பட்டிருந்தது.
“நீ தேடும் விடை பத்தாவது மாடி காபி ஷாப்பில் இருக்கிறது. உடனடியாக வா.”
பாரூக் பதறினான். இது யாருடைய குறும்பு? ஆபீஸில் யாரோ அவனுடன் விளையாடுகிறார்கள். நௌஷாத்தின் வேலையாக இருக்குமா? அல்லது வேற யாராவதா?
இருந்தாலும் கால்கள் தானாக நகர்ந்தன. பாரூக் தனது நாற்காலியை விட்டு எழுந்து, லிப்ட் நோக்கி நடந்தான்.
அதே கட்டிடத்தின் இன்னொரு பகுதியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த காபி ஷாப் மயமாக இருந்தது. அங்கே வெளிச்சம் மங்கலாகவும், சுவர்களில் அரபு மெல்லிசைகளும் மெலிதாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.
மூலை மேஜை ஒன்றில் ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முகம் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. நீண்ட கருங்கூந்தல். தோளில் தொங்கும் கருப்பு நிற அபாயா சால்வை.
இதயம் தொண்டைக்குள் குதித்தது.
“பாத்திமா…?”
அந்தப் பெண் தலை நிமிர்ந்தாள். அது பாத்திமா அல்ல. பாத்திமாவைப் போலவே இருந்தாள். இல்லை, பாத்திமாவை விட முதிர்ச்சியான ஒரு தோற்றம். அவளது கண்கள் அதே சோகத்துடனும் அதே கேள்வியுடனும் பாரூக்கைப் பார்த்தன.
“உட்காரு பாரூக்” என்றாள் அவள். குரல் பாத்திமாவைப் போலவே இருந்தது, அதில் ஒரு உலோகத் தன்மை கலந்திருந்தது.
பாரூக் எதிரில் உள்ள நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவனது கைகள் லேசாக நடுங்கின.
“நீ… நீ யார்? இது என்ன ஜோக்? இந்த லெட்டர் எப்படி உன்கிட்ட வந்தது?”
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள். ஒரு கோப்பை காபியைத் தன் பக்கம் இழுத்துக் கொண்டாள்.
“ஜோக் இல்லை பாரூக். நான் உன்னோட எதிர்காலம். அதாவது, நீ இழந்தவற்றின் கூட்டுத்தொகை.”
“என்ன உளறுகிறாய்? பைத்தியம் மாதிரி பேசுற.”
“பைத்தியம் இல்லை, பிசிக்ஸ். நீ எப்பவுமே அறிவியலை நம்புவாய்தானே? குவாண்டம் மெக்கானிக்ஸ் பத்தி படிச்சிருக்காயா? ஒரு பொருள் ஒரே நேரத்தில் இரண்டு இடங்களில் இருக்க முடியும், அல்லது கடந்த காலமும் எதிர்காலமும் ஒரே புள்ளியில் சந்திக்க முடியும்.”
பாரூக் அவளைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அருகில் சென்று அவளது முகத்தை உற்றுப் பார்த்தான். நெற்றியில் ஒரு சின்ன வடு. அதே வடு அவனுக்கும் உண்டு! சிறு வயதில் சைக்கிளில் இருந்து விழுந்தபோது ஏற்பட்ட வடு.
“நீ… நீ நான் இல்லை. இது என்ன மாயை?”
“மாயை இல்லை பாரூக். நீ கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? எண்களைத் துரத்தினாய், டாலர்களைச் சேகரித்தாய், ஒரு மெஷின் மாதிரி மாறினாய். உன்னோட ஆன்மாவை ஒரு கிளவுட் டிரைவில் பேக்கப் பண்ணி வச்சிட்டு, பாடி மட்டும் இங்க சுத்திட்டு இருக்கு. நான் உன்னோட அந்த விடுபட்ட ஆன்மா.”
காபி ஆறிப் போயிருந்தது. சுற்றியிருந்த உலகம் எதையோ நோக்கி ஓடிக் கொண்டிருந்தது, ஆனால் இந்த மூலையில் மட்டும் நேரம் உறைந்து நின்றது போலிருந்தது.
“எனக்கு ஒன்னும் புரியல” என்றான் பாரூக், குரலில் ஒரு இயலாமை தொற்றிக் கொள்ள.
“நான் என்னோட இலக்குல கரெக்டா இருக்கேன். நல்ல சம்பளம், பெரிய பதவி, கார்ப்பரேட் லைஃப். இதுக்கு மேல என்ன வேணும்?”
“உனக்கு எல்லாமே இருக்கு பாரூக். ஆனா நீ இல்லை” என்றாள் அந்தப் பெண். அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து ஒரு டைரியை எடுத்தாள். அது பாரூக் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும்போது எழுதிய டைரி. அதன் அட்டையில் அவனது கைரேகை அப்படியே பதிந்திருந்தது.
“இந்தத் டைரியை ஞாபகம் இருக்கா? நீ என்ன எழுதினே தெரியுமா? ‘நான் ஒரு நாள் மிகப்பெரிய ஆராய்ச்சியாளர் ஆவேன், உலகத்தோட ரகசியத்தைக் கண்டுபிடிப்பேன்னு எழுதினே. ஆனா இப்போ நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? ஒரு துபாய் கம்பெியோட சாப்ட்வேர் பக்ஸைத் தீர்த்து வச்சுட்டு, அதைத் தன் சாதனைன்னு நினைச்சிட்டு இருக்க.”
“சூழல் என்னை அப்படி மாத்திருச்சு… வாழணும்னா பணம் வேணும்.”
“சரி, பணம் இருக்கு. இப்போ உன்னோட மனசுல நிம்மதி இருக்கா? நேத்து ராத்திரி நீ எத்தனை மணிக்குத் தூங்கினே? உனக்குக் கடைசியா எப்போ மனசுவிட்டு சிரிக்கத் தோணுச்சு? ஞாபகம் இருக்கா?”
பாரூக் பதில் பேசவில்லை. அவனது தொண்டை அடைத்தது. கடந்த ஆறு மாதங்களாக அவன் தூக்க மாத்திரை இல்லாமல் தூங்கியதே இல்லை. நெஞ்சுவடி போல ஒரு பாரம் எப்போதுமே அவனுடன் இருந்தது. அது கார்ப்பரேட் வேலை தரும் அழுத்தம் என்று நினைத்திருந்தான். அது தனிமையின் அழுத்தம் என்று இப்போதுதான் புரிந்தது.
“நான் உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கணும்” என்றாள் அந்தப் பெண், அவனது கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு. அவளது கைகள் குளிராக இருந்தன. “ஒருவேளை, உன்னோட அந்த வாழ்க்கைக்குத் திரும்பப் போக வாய்ப்பு கிடைச்சா… அதாவது பாத்திமாகிட்ட மன்னிப்புக் கேட்க, உன் கனவுகளைத் தொடர ஒரு சான்ஸ் கிடைச்சா, என்ன பண்ணுவாய்?”
“அது முடியாது… நேரம் பின்னோக்கிப் போகாது. செகண்ட் லா ஆஃப் தெர்மோடைனமிக்ஸ் பத்தி உனக்கே தெரியும். என்ட்ரோபி எப்பவுமே அதிகரிக்குமே தவிர குறையாது.”
“அறிவியல் உனக்குத் தற்காப்புக் கவசம் மாதிரி இருக்கு பாரூக். உன்னோட பயத்தை மறைக்க அறிவியலை ஒரு கேடயமாப் பயன்படுத்துற. நீ அறிவியலை நம்புற, ஆனா மனித மனத்தோட அற்புதங்களை நம்ப மறுக்கிற.”
திடீரென அந்தப் பெண் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தாள். காபி ஷாப்பின் விளக்குகள் ஒரு வினாடி மினுமினுத்தன.
“நீ என்னைத் தேட வேண்டாம் பாரூக். நான் உன்னோட முப்பதாவது மாடி மேஜையிலதான் இருக்கேன். உன்னோட லேப்டாப் ஸ்கிரீன்ல தெரியுற அந்தப் பச்சை நிறப் புள்ளிதான் நான். நீ இன்னைக்கு ஈவினிங் அந்தப் புள்ளிக்கு ஒரு நிரந்தரமான தீர்வு கொடுக்கப் போறன் இல்லாட்டி… உன்னோட மொத்த சிஸ்டமும் கிராஷ் ஆகப் போகுது.”
“நில்லு! எங்கே போற?”
பாரூக் அவளைப் பின்தொடர்ந்து ஓடினான். காபி ஷாப்பின் கதவைத் திறந்தபோது, அங்கே யாருமில்லை. ஒரு வெற்று வெளி. சுவரில் மாட்டியிருந்த கடிகாரம் 12:02 என காட்டியது. வெறும் இரண்டு நிமிடங்கள்தான் ஆகியிருந்தன!
அவன் மூச்சு வாங்க முப்பதாவது மாடிக்கு ஓடிவந்தான். அவனது கேபின் அமைதியாக இருந்தது. நௌஷாத் அவனது மேஜைக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தார்.
“என்ன பாரூக்? என்ன ஆச்சு? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கிற?”
“சார்… அந்தப் புராஜெக்ட் ஜீரோ…”
“ஆமா, கிளைன்ட் கால் பண்ணிட்டான். மீட்டிங் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல இருக்கு. கோட் ரெடியா?”
பாரூக் தன் கணினியைப் பார்த்தான். திரையில் அதே பச்சை நிறப் புள்ளி துடித்துக் கொண்டிருந்தது.
அவன் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்? வழக்கம்போல அந்தப் பிழையை ஒரு தற்காலிகமான கோடு போட்டுச் சரி செய்து, கிளைன்ட்டைச் சமாதானப்படுத்திவிட்டு, தனது இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையைத் தொடரலாமா? அல்லது…
அவன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தான். கண்கள் ஒளிரத் தொடங்கின. அவனது விரல்கள் கீபோர்டில் வேகமாகச் செயல்பட்டன. தற்காலிகமான திருத்தங்களைச் செய்வதற்குப் பதிலாக, முழு நிரலையும் முற்றிலுமாக மாற்றுவதற்கான கட்டளைகளைத் தட்டினான்.
“பாரூக்! என்ன பண்றீங்க? மொத்த கோட்டையும் டெலீட் பண்றீங்க?” என்று கத்தினான் நௌஷாத்.
“ஆமா சார். இதுல ஒரு அடிப்படைப் பிழை இருக்கு. இதை இப்படியே விட்டா எதிர்காலத்துல சிஸ்டமே வெடிச்சுப் போயிடும். நான் இதை முதல்லியிலிருந்து ரீ டிசைன் பண்ணப் போறேன்” என்றான் பாரூக், சிரித்த முகத்துடன்.
“நீங்க என்ன பைத்தியமா? மீட்டிங் இன்னும் ஒன் அவர்ல இருக்கு!”
“இருக்கட்டும் சார். சில சமயம், உண்மையைச் சரி பண்ண கொஞ்ச காலம் தேவைப்படும்.”
நௌஷாத் தலையில் அடித்துக் கொண்டு வெளியேறினார்.
பாரூக் தன் மடிக்கணினியின் திரையை உற்றுப் பார்த்தான். பச்சை நிறப் புள்ளிகள் மறைந்து, ஒரு புதிய ஒளி உருவானது. அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் பழைய பாரூக், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து விட்டுக் கொண்டு புன்னகைத்தான்.
வெளியே கொழும்பு நகரின் மாலையின் மழைச் சத்தங்கள் கேட்கத் தொடங்கின. கடலில் இருந்து வீசிய காற்று ஜன்னலைத் தட்டியது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பாரூக்கிற்கு மழையில் நனைய வேண்டும் போலிருந்தது.
மாலையில் ஆபீஸ் முடிந்து வெளியே வந்தான். காலி முகத்திடல் பக்கமிருந்து வந்த காற்று முகத்தில் அடித்தது.
அவன் தன் ஜாக்கெட்டின் பட்டன்களை மாட்டிக் கொண்டு, வழக்கம் போல பிக்மி ஆட்டோவைத் தேடாமல், காலி வீதியில் மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கினான். அவனது கைப் பையில் அந்தப் டைரி பத்திரமாக இருந்தது.
பாரூக் வானத்தைப் பார்த்தான். காட்சியின் இறுதி வரி போல, மேகங்களுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய வெளிச்சம் அவனுக்கு வழிகாட்டுவது போலத் தெரிந்தது.
வாழ்க்கை ஒரு படிமுறை, அது ஒரு அழகான கணிக்க முடியாத கவிதை. பாரூக் அந்த வரியை மனதுக்குள் உச்சரித்துக் கொண்டான்.
நௌஷாத் அந்த இடத்தை விட்டு எரிச்சலோடு நகர்ந்து சென்ற பிறகு, அந்த முப்பதாவது மாடி ஏசி அறைக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத அமைதி கவ்வியது. கணினியின் திரையில் இப்போது கோடுகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. நிரல்களை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டு முற்றிலும் புதியதொரு லாஜிக்கை உருவாக்கும் அந்தச் சாகசம் பாரூக்கின் ரத்த ஓட்டத்தை வேகப்படுத்தியது.
கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக அவன் எதை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தான்?
கொழும்பின் கோட்டைப் பகுதி இரவுகளில் வெளிச்சம் மங்கும்போது, இந்த உயரமான கண்ணாடிச் சுவர்கள் காட்டும் பிம்பங்கள் அனைத்தும் மாயை என்பது அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது. மேசையின் மீதிருந்த குளிர்காலக் காபி ஆறிப்போய், அதன் மேலொரு மெல்லிய சவ்வுப்படி படிந்திருந்தது. அந்தத் தருணம் அவனுக்குக் கிண்ணியாவின் உப்புக்காற்றை ஞாபகப்படுத்தியது.
அங்கே, பாத்திமாவின் வீட்டுப் பக்கத்துச் சந்து வீடுகளில் விளக்குகள் அணையும் நேரம் எப்படி இருக்கும்? கடலின் இரைச்சலும் பள்ளிவாயலின் பாங்குச் சத்தமும் கலந்து அந்த இரவைக் குளிர்ச்சியாக்கும். இங்கே, இந்த உயர்ந்த கார்ப்பரேட் கூரையின் கீழ், ஏசியின் இரைச்சலும் டாலர் கனவுகளும் மட்டுமே மனிதர்களை உயிரோடு உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தன.
பாரூக் தன் மடிக்கணினியின் விசைப்பலகையில் விரல்களை ஓட்டினான். அவனது மூளை ஒருபுறம் புதிய கோட்டை எழுதிக்கொண்டிருக்க, மறுபுறம் அவனது உணர்வுகள் கடந்த காலத்தின் மீதிருந்த பாரத்தை ஒவ்வொன்றாக இறக்கி வைக்கத் தொடங்கின.
‘ஏன் அன்று நான் அவளிடம் அப்படிப் பேசினேன்?’
அந்தக் கேள்வி அவனது மனசாட்சியின் இன்டர்காமிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது. பாத்திமாவின் தம்பி விபத்தில் சிக்கிய அந்த மாலைப் பொழுது. அவளுக்குத் தேவை ஒரு சகோதரனின் தோள் அல்லது நண்பனின் ஆறுதல். பாரூக்கிற்கு அன்றைக்கு முக்கியம் கொழும்பில் உள்ள ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தின் இன்டர்வியூ.
“நான் செலக்ட் ஆயிட்டா உனக்கு என்ன வேணாலும் வாங்கித் தருவேன் பாத்திமா” என்று அப்போது அவன் ஆணவமாகச் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனது காதுகளில் இப்போது ஈயத்தைக் காய்ச்சிக் ஊற்றுவது போல வலித்தன.
பணம் வந்தது, பதவி வந்தது, விசா கிடைத்தது, துபாய் பயணங்கள் நடந்தன. அந்த வெற்றியின் விலையாக அவன் இழந்தது அவனது மனிதநேயத்தை. ஒரு இயந்திரம் எப்படித் தன் உணர்வுகளைத் துறந்துவிட்டு கணக்குகளை மட்டும் செய்கிறதோ, அப்படித்தான் பாரூக்கும் தன் சொந்த வாழ்க்கையை ஒரு எக்செல் ஷீட்டாக மாற்றிவிட்டிருந்தான்.
மணி இரவு 12:00 தாண்டியிருந்தது. வேர்ல்ட் டிரேட் சென்டரின் மற்ற அலுவலகங்கள் எல்லாம் முற்றிலுமாக இருண்டு போயிருந்தன. அந்தப் பத்தாவது மாடி காபி ஷாப் இப்போது எப்படி இருக்கும்? அங்கே அவனுடன் பேசிய அந்த விசித்திரப் பெண் மீண்டும் வந்திருப்பாளா? அல்லது அவள் அவனது மனதின் பிரம்மையா?
பாரூக் நாற்காலியை விட்டு எழுந்து ஜன்னலோடு சென்று நின்றான். ஜான்னல் கண்ணாடியில் அவனது முகம் காட்சியளித்தது. சோர்வான கண்கள், கலைந்த தலை, உதடுகளில் ஒரு இறுக்கமான ரேகை.
கீழே, காலி முகத்திடல் கடற்கரை இருளில் அமைதியாக விரிந்திருந்தது. வங்காள விரிகுடாவின் அலைகள் கரையை மோதும் சத்தம் இந்த முப்பதாவது மாடி வரை கேட்காவிட்டாலும் அந்த காற்றின் உவர்ப்பு அவனது நாக்கில் கரித்தது.
அப்போது அவனது கைபேசி அதிர்ந்தது.
திரையில் நௌஷாத்தின் பெயர் ஒளிர்திருந்தது. நள்ளிரவு 12:00 மணிக்கு மேல் டைரக்டரிடமிருந்து அழைப்பு வருகிறது என்றால் அது நல்ல அறிகுறியாக இருக்க முடியாது. பாரூக் போனை அட்டென்ட் செய்தான்.
“ஹலோ பாரூக்… இன்னும் ஆபீஸ்லதான் இருக்கீங்களா?” நௌஷாத்தின் குரலில் கோபம் குறைந்திருந்தது, இருப்பினும் ஒருவித சோர்வு இருந்தது.
“ஆமா சார். கோட்டை ரீ ரைட் பண்ணிட்டு இருக்கேன்.”
மறுமுனையில் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு கேட்டது.
“துபாய் கிளைன்ட் மீட்டிங் கேன்சல் ஆயிடுச்சு. நம்ம சிஸ்டம் கோளாறு பத்தி அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருச்சு. ஆனா… ஆனா அவங்க நம்ம மேல கோபப்படல. உங்களோட இந்தத் துணிச்சலான மூவ் பத்தி அவங்களோட டெக் ஹெட் பாராட்டியிருக்கார். பழைய பக்ஸைத் தூக்கி எறிஞ்சுட்டு புது கோட் எழுதுறதுதான் பெஸ்ட் அவுட்புட்னு சொல்லிட்டாங்க.”
பாரூக்கிற்குச் சற்று ஆச்சரியமாக இருந்தது. “நிஜமாவா சார்?”
“ஆமா பாரூக். ஆனா ஒன்னு… நீங்க இந்த ஆபீஸை விட்டுப் போகப் போறதா ஒரு வதந்தியை எங்கேயோ கேள்விப்பட்டேன். அது உண்மையா?”
“தெரியல சார். இப்போதைக்கு எனக்கு நிம்மதியா தூங்கணும் போல இருக்கு.”
“சரி, நாளைக்கு மார்னிங் மீட் பண்ணுவோம். குட் நைட்.”
போன் துண்டிக்கப்பட்டது. பாரூக் லேப்டாப்பைப் பார்த்தான். அந்தப் பச்சை நிறப் புள்ளி இப்போது மறைந்து, ஒரு அமைதியான நீல நிற வெளிச்சம் அங்கே பரவியிருந்தது. சிஸ்டம் வெற்றிகரமாக ரீபூட் ஆகியிருந்தது. மனித சிஸ்டம்? அவனது சொந்த வாழ்க்கை?
மறுநாள் காலை. பாரூக் வழக்கமான எல்ஃபிஎஸ்டி காபியைத் தவிர்க்க விரும்பினான். அதற்குப் பதிலாக வெல்லவத்தையின் ஒரு சாதாரண ரோட்டோரக் கடையில் சூடான சுடச் சுட தேநீரும் கிரிசியும் வாங்கிக் சாப்பிட்டான்.
அவனது பையில் அந்தப் டைரி இருந்தது. அலுவலகத்திற்குச் செல்வதற்குப் பதிலாக, அவன் சென்ட்ரல் பஸ் நிலையத்தை நோக்கி நடந்தான்.
‘இனிமேல் இந்த அல்காரிதம் எனக்குத் தேவை இல்லை’ என்று அவன் மனதுக்குள் தீர்மானித்தான்.
கிழக்கு மாகாணத்திற்குச் செல்லும் பேருந்து ஒன்று புறப்படத் தயாராக நின்றது. கிண்ணியா. ஐந்து வருடங்களாக அவன் திட்டமிட்டே தவிர்ந்து வந்த அந்த ஊர். அங்கே அவனது வீட்டின் கதவுகள் திறக்குமா? பாத்திமா இப்போது எங்கே இருப்பாள்? அவளுக்குத் திருமணமாகிவிட்டதா? குழந்தைகள் இருப்பார்களா? இந்த கேள்விகளுக்கும் அவனிடம் பதில்கள் இல்லை. அவனிடம் இப்போது ஒரு தெளிவு இருந்தது. வாழ்க்கை கணக்கீடு அல்ல, அது எதிர்கொள்ளும் துணிச்சல்.
பேருந்து கொழும்பு நகரின் இரைச்சலைக் கடந்து வெளிவந்தது. ஜன்னலோடு அமர்ந்திருந்த பாரூக்கின் மீது மரங்களின் நிழல்கள் விழுந்து மறைந்தன.
பயணம் நீண்டதாக இருந்தது. கிராமியச் சாலைகளும், தென்னந்தோப்புகளும், பனைமரக் காடுகளும் கடந்து சென்றன. வழியில் பேருந்து நின்ற ஒரு சிறிய தேநீர்க்கடையில் இறங்கி முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டான். கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தபோது, ஐந்து வருடங்களுக்கு முந்திய பாரூக் மெலிதாகச் சிரிப்பது போன்ற பிரம்மை அவனுக்கு ஏற்பட்டது.
மாலை நேரம் நெருங்கும் வேளையில் பேருந்து கிண்ணியாவை அடைந்தது.
கடற்காற்றுடன் கலந்த மசாலா வாசனையும், மாலையின் பள்ளிவாயல் பாங்கு ஒலியும் வரவேற்பை அளித்தன. பாரூக் தன் சிறிய பையுடன் அந்தத் தெருக்களில் நடந்தான். பல வீடுகள் மாறிவிட்டிருந்தன. சில புதுக் கட்டிடங்கள் வந்திருந்தன. ஆனாலும் அந்த மண்ணின் பரிச்சயமான வாசம் மாறவே இல்லை.
பாத்திமாவின் வீடு இருந்த சந்துக்குள் நுழைந்தான்.
அந்த வீடு முன்பு இருந்ததை விட சற்று பழையதாகத் தெரிந்தது. சுவர்களில் வெள்ளை அடிக்கப்பட்டு பல நாள்கள் ஆகியிருக்கலாம். வாசலில் கொடி கட்டப்பட்டிருந்தது. யாரோ சிறுவர்கள் தெருவில் கிரிக்கெட் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
பாரூக்கின் கால்கள் நடுங்கின. அவன் அந்த வீட்டின் முன் நின்றான். மணிக்கூண்டுக் கடிகாரம் மாலை ஐந்து மணி எனக் காட்டியது.
கதவைத் தட்டலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, உள்ளிருந்து ஒரு சிறிய பெண் குழந்தை வெளியே வந்தது. அந்தக் குழந்தையின் கண்களும் நெற்றியின் சின்ன வடும் சரியாகப் பாத்திமாவை ஞாபகப்படுத்தியது.
“யாரைத் தேடுறீங்க அங்கிள்?” என்று கேட்டது அந்தக் குழந்தை.
பாரூக் பேசுவதற்கு வார்த்தைகள் இல்லாமல் தடுமாறினான். அப்போது வீட்டிற்குள்ளிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.
“யார் அது நூரா மர்யம்?”
அந்தக் குரல்… அதே மென்மையான, கம்பீரமான குரல்.
பாத்திமா கதவருகே வந்தாள். அவளது முகத்தில் லேசான முதிர்ச்சி தென்பட்டது. தலையில் ஒரு எளிய முக்காடு. கையில் ஒரு தேநீர்க் கோப்பை. அவள் பாரூக்கைப் பார்த்தாள். ஒரு வினாடி அவள் திகைத்துப் போனாள். கோப்பை நழுவிக் கீழே விழுந்து உடையப் பார்த்தது, அவள் சுதாரித்துக்கொண்டு அதை மேஜை மீது வைத்தாள்.
இருவருக்குள்ளும் பலத்த மௌனம் நிலவியது. சுற்றியிருந்த காற்று கூட உறைந்துவிட்டது போலிருந்தது.
“பாரூக்… நீயா?” என்றாள் பாத்திமா, நம்ப முடியாத குரலில்.
“ஆமாம் பாத்திமா… நான்தான்” என்றான் பாரூக், தொண்டை அடைக்க.
“இத்தனை வருஷம் கழிச்சு… எப்படி இந்தப் பக்கம்?”
பாரூக் தன் பையிலிருந்து அந்தப் டைரியை வெளியே எடுத்து அவளிடம் நீட்டினான்.
“உன்னைத் தேடி வர எனக்கு ரொம்ப காலம் ஆயிடுச்சு பாத்திமா. என் வாழ்க்கையோட லாஜிக்கை நான் சரி பண்றதுக்குள்ள ரொம்ப தூரம் ஓடிட்டேன். ஆனா… இப்போ எனக்குப் புரியுது. சில கணக்குகளுக்கு விடை எண்களில் இல்லை, மனிதர்களின் இதயத்தில்தான் இருக்கு.”
பாத்திமா அவனது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தாள். அந்தக் கண்களில் இருந்த முந்தைய கடினத்தன்மை இப்போது இல்லை. அங்கே ஒரு அமைதியான குழந்தை போன்ற ஆன்மா வெளிச்சம் காட்டியது.
அவள் மெதுவாகப் புன்னகைத்தாள். அந்தக் புன்னகை மலையகத்தின் பனிமூட்டத்தையும், கார்ப்பரேட் டாலர்களின் குளிர்ச்சியையும் ஒரே நொடியில் அடித்துச் சென்றது.
“உட்காரு பாரூக்… உனக்குச் சூடா ஊர் ஸ்பெஷல் காபி கொண்டு வரட்டுமா?” என்றாள் அவள்.
பாரூக் நிம்மதியாகப் புன்னகைத்தான்.
“தாராளமாக… இந்த முறை காபி ஆறிப் போக நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்.”
வெளியே கடல் காற்று மெதுவாக வீசத் தொடங்கியது. வாழ்க்கையின் அடுத்த படிமுறை இப்போதுதான் சரியாக எழுதப்படத் தொடங்கியிருந்தது.